სუპერმარკეტში შემთხვევით გადავეყარე ძველ მეგობარს, ქეთოს, რომელმაც ბოლო ექვსი თვე უბრალოდ ამომშალა ცხოვრებიდან. ეს შეხვედრა გახდა ჩემი ცხოვრების გარდამტეხი მომენტი, რომელმაც დამანახა, როგორ შეიძლება მეგობრობა გადაიქცეს ტკივილად და როგორ უნდა ისწავლო საკუთარი თავის დაფასება. ეს ამბავი არის იმედგაცრუებაზე, ოჯახურ კონფლიქტებზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზე.
ორი კვირის წინ დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად. მეგონა, უბრალოდ რთული იქნებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს იყო ემოციური ქარიშხალი, რომელმაც ჩემი ბავშვობის ტკივილები და ოჯახური დაპირისპირებები ისევ გააცოცხლა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ვიყო კარგი შვილი, როცა საკუთარ თავსაც ვერ ვპატიობ წარსულს.
პენსიაზე გასვლის შემდეგ მეგონა, რომ ცხოვრება დამთავრდა. მაგრამ ინგლისურის კურსზე ჩაწერამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. იქ შევხვდი ადამიანს, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.
მე ვარ ნინო, და ამ წუთას სამზარეულოს მაგიდასთან ვზივარ, ველოდები დედას და ძმას, რომ მამის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობის გაყოფაზე ვისაუბროთ. გულში ქარიშხალია, გონებაში კი მხოლოდ ერთი კითხვა მიტრიალებს: როგორ მივედით აქამდე, რომ ფული და ქონება ყველაფერს ანგრევს? ეს დღე სავსეა დაძაბულობით, ცრემლებითა და რთული არჩევანებით, სადაც სიყვარული და სიხარბე ერთმანეთს ეჯახება, მე კი ვცდილობ, საკუთარი თავი შევინარჩუნო.
მე ვარ ნინო, ახალგაზრდა ქალი თბილისიდან, რომელსაც დედამთილი ყოველდღიურ ცხოვრებას ჯოჯოხეთად უქცევს. სტუმრების წინაშე მისი კრიტიკა და დამცირება ჩემი თავმოყვარეობის ბოლო წერტილამდე მიმიყვანს. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, რომელსაც თქვენთან ვუზიარებ იმ იმედით, რომ მარტო არ ვარ.
მე ვარ ნინო, თბილისელი გოგო, რომლის ოჯახიც ახლა ყველაზე რთულ გამოცდას გადის. ჩემი ძმა, ირაკლი, ქორწილისთვის ფულს ითხოვს და ჩვენი მშობლების სახლის გაყიდვას აპირებს. ამ ამბავმა მთელი ოჯახი ერთმანეთს გადაჰკიდა და არ ვიცი, როგორ გადავრჩეთ ამ ქაოსში.
ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა მოხუცის, რომელიც რამდენიმე დღე სარდაფში გამოკეტილი ვიყავი. მხოლოდ მეზობლის ყურადღებამ და გულშემატკივრობამ გადამარჩინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ ვცხოვრობთ ასე განცალკევებულად და რა გვაკლია ადამიანებს ერთმანეთისთვის.
მე ვარ ნინო, თბილისელი დედა, რომელსაც მეზობლის ბავშვთან ურთიერთობამ ცხოვრება თავდაყირა დაუყენა. თავდაპირველად ეს უბრალო დახმარება მეგონა, მაგრამ ახლა ჩემი ყოველდღიურობა სხვისი პასუხისმგებლობითაა სავსე. როგორ უნდა ვუთხრა მეზობელს, რომ აღარ შემიძლია მისი შვილის მოვლა, როცა ჩვენი მეგობრობა და ბავშვების ურთიერთობა სასწორზე დევს?
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ბებია ადელინა ჩემთან და ვინსენტთან ერთად საცხოვრებლად გადმოვიდა. თავიდან მეგონა, რომ ეს ჩვენი ახალდაწყებული ოჯახისათვის დიდი ტვირთი იქნებოდა, მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ცხოვრება სიურპრიზებითაა სავსე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ ვიპოვეთ ერთმანეთი, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდებოდა.
მე ვარ ნინო, საბავშვო ბაღის მასწავლებელი თბილისში. პატარა ნიკას ჩუმმა ტკივილმა და ოჯახურმა ბრძოლამ სამუდამოდ შემიცვალა ბავშვებზე და მათ სამყაროზე წარმოდგენა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ ვცდილობდი დახმარებას მაშინაც კი, როცა ყველაფერი ჩემს წინააღმდეგ იყო.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემი ქმრის მამა, ბაბუა სტეფანე, ჩვენს პატარა ლილოს ბინაში გადმოვიდა. ოჯახური კონფლიქტები, პირადი სივრცის ნაკლებობა და მოულოდნელი სიახლოვის მომენტები — ამ ყველაფერმა ახალი მხარეები აღმომაჩენინა საკუთარ თავში და ჩვენს ოჯახში. ეს არის ამბავი კომპრომისებზე, ტკივილებსა და პატარა გამარჯვებებზე, რომლებიც საბოლოოდ გვაერთიანებს.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელიც ქმარმა სამწლიანი შვილისთან ერთად მიატოვა. ყოველდღიურ ბრძოლაში ვცდილობ ღირსება შევინარჩუნო, როცა ვუყურებ, როგორ იზრდება ჩემი შვილი იმ ქალის გვერდით, რომელსაც არც მე ვადარდებ და არც ჩემი შვილი. ამ უსამართლობისა და ბრაზის ფონზე ვეძებ ძალას, რომ ცხოვრება გავაგრძელო.