ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა მას შემდეგ, რაც მარკთან ერთად ცხოვრება დავიწყე. მისი ქალიშვილი სოფი ყოველ ჯერზე მოულოდნელად მოდიოდა, ჩვენი შეთანხმებების მიუხედავად. ვცდილობდი მარკის დაკარგვის შიშსა და შინაგანი ბრაზის კონტროლს, მაგრამ ყველაფერი უფრო და უფრო რთულდებოდა.
საკუთარ სახლში თავს უცხოდ ვგრძნობდი, როცა ბავშვობის მეგობარი განქორწინების შემდეგ ჩემთან გადავიდა. ჩვენი ურთიერთობა გამოცდას ვერ გაუძლო, რადგან ყოველდღიურობამ და გაუთქმელმა წყენებმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება მეგობრობა და იწყება საკუთარი თავის დაცვა.
დას დას დროებით საცხოვრებლად ჩემი სახლი დავუთმე, მაგრამ ახლა ისე იქცევა, თითქოს მე ვარ აქ სტუმარი. ბავშვობაში ერთმანეთისთვის ყველაფერს ვაკეთებდით, მაგრამ ახლა ჩვენი ურთიერთობა ყოველდღე უფრო იძაბება. როგორ უნდა ვუთხრა “საკმარისია” საკუთარ დას, როცა გული მტკივა და ოჯახი იშლება?