თექვსმეტი წლის ასაკში, ქარიშხლიან ღამეს, გავიგე რომ ორსულად ვიყავი. ოჯახი დაინგრა, მეგობრებმა ზურგი მაქციეს, მაგრამ საკუთარ თავში და ჩემს შვილში ვიპოვე ძალა. ეს არის ჩემი გზა სირცხვილიდან სიყვარულამდე და ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის ამ სამყაროში.
ჩემი ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა, სანამ სიყვარულმა ისევ არ დამაკაკუნა კარზე. ჩემი ქალიშვილი ეჭვებით იყო სავსე, მაგრამ მე უნდა დამეცვა ჩემი არჩევანი და მეჩვენებინა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ტკივილი და იმედი, რომ ოჯახი ბოლოს მაინც გამიგებს.
ბავშვობიდან ვგრძნობდი, რომ სახლში უცხო ვიყავი. დედაჩემი არასდროს მალავდა, რომ ბიჭი უნდოდა, მამა კი მუდამ შორს იყო. წლების განმავლობაში ვიბრძოდი ჩემი ადგილისთვის, სანამ ერთ დღეს არჩევანის წინაშე არ დავდექი: დავრჩენილიყავი და გამქრალიყავი, თუ წავსულიყავი და ცხოვრება თავიდან დამეწყო.
ყველაფერი იმ ერთმა შეტყობინებამ შეცვალა. მეგონა, რომ მელოდა ჩვეულებრივი მოწვევა, მაგრამ ჩემი შვილმა მთხოვა, არ მივსულიყავი შვილიშვილის დაბადების დღეზე. ამ დღემ ჩემი როგორც ბებიის ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
ყველაფერი იმ ღამით დაიწყო, როცა მეზობლის ბავშვზე ვზრუნავდი და მოულოდნელად უსამართლოდ დამადანაშაულეს. ეს ერთი ცრუ ბრალდება ჩემს ოჯახს, მეგობრობასა და საკუთარ თავთან ურთიერთობას სამუდამოდ შეეხო. ახლა ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ერთი ღამის შეცდომამ მთელი ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს.
ეს ჩემი ამბავია – როგორ აღმოვჩნდი იძულებით ქორწინებაში, რომელიც ოჯახის ზეწოლით დავდექი. წლები ვცდილობდი ბედნიერების პოვნას, მაგრამ ბოლოს მივხვდი: სხვისი მოლოდინებით ცხოვრება შეუძლებელია. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს, ღირს თუ არა საკუთარი თავი მსხვერპლად შევწიროთ სხვების სურვილებს.
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში, საკუთარ დაბადების დღეზე, ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება სხვებისთვის იყო გაწირული. ქორწინება სიყვარულის გარეშე, შვილების გაზრდა და საბოლოოდ მარტო დარჩენა — ეს იყო ჩემი რეალობა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო და ვკითხო: ღირს თუ არა საკუთარი ბედნიერების მსხვერპლად შეწირვა?
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი შვილი შემომთავაზა, მასთან და მის ოჯახთან ერთად მეცხოვრა. მაგრამ არ იცოდა, რომ ყველაზე მეტად სწორედ ამ სიახლოვის მეშინოდა. ეს ამბავი ჩემი მარტოობის, შიშის, ოჯახური დაძაბულობისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
მამაკაცის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა. ყველაზე მეტად კი ის მტკიოდა, რომ ჩემი ერთადერთი შვილი, ნინო, მოულოდნელად დამიწყო მოპყრობა როგორც პატარა ბავშვს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და ღირსების შენარჩუნების შესახებაა.
სამოცდამეათე გაზაფხულს, სამზარეულოს მაგიდასთან, ჩემი ქმრის აღიარებამ ჩემი სამყარო თავდაყირა დააყენა. ყველაზე მეტად ის მტკიოდა, რომ ვერ გავიგე, რატომ მოხდა ეს. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო პასუხები და გავიგო, რა დარჩა სიყვარულისგან, როცა ნდობა ქრება.
წლებია, ვცდილობდი ყველასთვის ბედნიერი ქალის სახე შემენარჩუნებინა, მაგრამ შინაგანად მარტოობასა და ტკივილში ვიხრჩობოდი. ჩემი ნამდვილი გრძნობები მხოლოდ მაშინ გამოვამჟღავნე, როცა ემიგრაციაში, იტალიაში, ოჯახის წევრების წინაშე დავიშალე. სწორედ ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ დახმარების თხოვნა სისუსტე კი არა, ნამდვილი ძალაა.