ყველაფერი იმ ზამთრის ღამით დაიწყო, როცა დედამ დამირეკა იტალიიდან და მითხრა, რომ ფულს ვეღარ გამოგვიგზავნიდა. მამაჩემი უცებ შეიცვალა, თითქოს სხვა ადამიანი გახდა, და ჩვენი ოჯახი ნელ-ნელა იშლებოდა. ეს ამბავი ჩემი თვალით დანახული ბრძოლაა სიყვარულისთვის, ღირსებისთვის და იმედისთვის, როცა ყველაზე ძვირფასი ადამიანი შორსაა.
ყველაფერი იმ ღამით დაიწყო, როცა ბავშვებთან ერთად სახლიდან გაქცევა მომიწია და ერთადერთი იმედი ჩემი ბავშვობის მეგობრის, ნინოს სახლი იყო. მაგრამ ნინოს ქმარი, ლაშა, არ გვიშვებდა შიგნით და ამან არა მხოლოდ მეგობრობა, არამედ მთელი ჩემი ცხოვრება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება ოჯახი და იწყება საკუთარი თავის გადარჩენა.
ჩემი ქმრის მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ, მარტოობის სიჩუმემ თითქმის დამამარცხა. შვილმა და რძალმა შემომთავაზეს, მათთან გადმოვსულიყავი, მაგრამ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რამდენად რთული და ამავდროულად, სასიამოვნო იქნებოდა სამი თაობის ერთად ცხოვრება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და მოულოდნელი ბედნიერებების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ამბავი, ერთი ჩვეულებრივი პენსიონერის, რომელიც სუპერმარკეტში შესვლისას თითქოს ახალ სამყაროში ხვდება. აქ ყველაფერი თითქოს ჩემ წინააღმდეგაა: ვიწრო დერეფნები, მაღალ თაროებზე აწეული პროდუქტები და მუდმივად აჩქარებული ახალგაზრდები. ამ ამბავში მინდა გაგიზიაროთ ჩემი განცდები, ტკივილი და იმედი, რომ ოდესმე სუპერმარკეტიც ჩვენზე, ხანდაზმულებზეც იფიქრებს.
მე ვარ ირინა ჯურიćი. ეს არის ჩემი ამბავი მარტოობის, ჭორების, ოჯახის დაკარგვისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებ. ვცდილობ გავიგო: ნამდვილად არსებობს თუ არა ცვლილებები, თუ ყველაფერი მხოლოდ ილუზიაა.
ეს არის ჩემი ოჯახის ტკივილიანი ამბავი. ვუყურებდი, როგორ გასწირა ჩემმა ძმამ თავი შვილებისთვის, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად დასჭირდა მათი გვერდში დგომა, მარტო დარჩა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს – სად დავუშვით შეცდომა, რომ ასეთი უმადურობა მივიღეთ?
წლებია, საკუთარ თავს ოჯახს ვწირავდი და მეგონა, რომ ეს ჩემი ვალია. მაგრამ როცა რძალმა მოსამსახურედ დამინახა, მივხვდი, რომ საკუთარ თავს ვკარგავდი. ეს არის ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და ბოლოს, გამბედაობის ამბავი — როგორ ვთქვი: საკმარისია.
ერთ დილას, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ბრაზით მომიჯახუნა კარი, მეგონა, ეს კიდევ ერთი ჩვეულებრივი კამათი იყო. იმ დღეს რაღაც სამუდამოდ შეიცვალა. ეს ჩემი ამბავია, როგორ დაიშალა ჩემი ოჯახი, როგორ დავრჩი მარტო და როგორ ვისწავლე თავიდან ნდობა – საკუთარი თავის, სხვების და სიყვარულის, რომელიც ზოგჯერ სრულიად მოულოდნელად მოდის.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ვცდილობ გავუმკლავდე შვილის ოჯახში არსებულ კრიზისს, როცა რძალი მუშაობს, სიძე უმუშევარია და მე შორიდან მხოლოდ სიტყვებით შემიძლია დახმარება. ჩემი შინაგანი ბრძოლა და ეჭვები, თუ რატომ ვერ შევძელი შვილიშვილის მოვლა და როგორ გამიჭირდა რძლის წარმატების მიღება. ეს ამბავი ბევრ კითხვას აჩენს: რა უფრო მნიშვნელოვანია – ტრადიციები თუ შვილების ბედნიერება?
ეს ჩემი ისტორიაა — იმ ღამით, როცა შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება მივიღე. ჩემი პატარა ლუკა უცხო კართან დავტოვე, წერილით ხელში, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, შემეძლო თუ არა სხვანაირად მოქცევა.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მამა დაკარგა პოლიციის ძალადობის შედეგად. ვყვები იმ ტკივილზე, რის გადატანაც ოჯახს და საზოგადოებას უწევს, როცა სამართალი უსამართლობას ემსახურება. ეს ამბავი იმედისა და ბრძოლის სურვილის შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნანა გიორგაძის, ქართველი მასწავლებლის, რომელიც ემიგრაციაში, ამერიკაში, სკოლაში მუშაობდა. ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული დღე მაშინ დადგა, როცა მოსწავლეებმა დამცინეს და დამამცირეს ისე, რომ თავი სრულიად მარტო და უძლური ვიგრძენი. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ტკივილზეა, არამედ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა ან ქცევა ადამიანის ცხოვრებას სამუდამოდ დაასვამს დაღს.