ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გადაწყვეტილების შესახებაა. მამაჩემი, რომელიც ბავშვობაში ჩემი გმირი იყო, დღეს მოხუცთა სახლშია და მე საკუთარ თავს ვერ ვპატიობ. ეს არის ისტორია დანაშაულის, სიყვარულის, ოჯახის და იმ ტკივილის შესახებ, რომელსაც ზოგჯერ ყველაზე ახლობელი ადამიანების მიმართ ვგრძნობთ.
ოცი წელი არ მინახავს ჩემი ყოფილი ქმარი. შემთხვევით შეხვედრაზე მან ისეთი რამ მითხრა, რაც ყველაფერს ცვლიდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვიყავი მაშინ და ვინ ვარ დღეს.
ჩემი ქალიშვილი ყოველთვის ამბობდა, რომ შვილები არ სურდა. მაგრამ ერთ დღეს, სრულიად მოულოდნელად, მომადგა ცრემლიანი და დახმარებას მთხოვდა – და როცა გავიგე, ვინ იყო ბავშვის მამა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ყველაზე დიდ გამოცდად იქცა.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, ბინას ვალაგებდი და შემთხვევით აღმოვაჩინე წერილები, რომლებიც მის პირველ სიყვარულს ეკუთვნოდა. ეს აღმოჩენა მთლიანად შემარყია და მაიძულა, თავიდან გადამეფასებინა ჩვენი საერთო ცხოვრება. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვიყავი მისთვის სინამდვილეში და რა არის ნამდვილი ერთგულება.
წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ოჯახი და მეგობრობა იყო ჩემი ცხოვრების ორი ყველაზე მყარი ღირებულება. ნინო ჩემი ბავშვობის მეგობარი იყო, ჩემი და, რომელსაც არასდროს მყავდა. მაგრამ როცა ჩემი ქორწინება კრიზისში აღმოჩნდა, სიმართლე ისე მწარედ გამომეცხადა, რომ მთელი ჩემი სამყარო დაინგრა.
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. გადავწყვიტე, მისი წარსული სიყვარულის კვალს გავყოლოდი და ის ადამიანი მეპოვნა, რომელზეც დედა მხოლოდ ჩურჩულით ლაპარაკობდა. რაც გავიგე, სრულიად ახალ სინათლეში დამანახა ჩემი წარმომავლობა და მაიძულა, თავიდან ავაწყო საკუთარი თავი.
სამოცდახუთი წლის დედამთილი გარდაიცვალა და მისმა წერილმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, მისთვის კარგი რძალი ვყოფილიყავი, მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ არასდროს ვყოფილვარ მისთვის საკმარისი. ახლა კი, როცა მისი სიტყვები წავიკითხე, ყველაფერი სხვაგვარად დავინახე.
55 წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი, ადამი, მღალატობდა. ეს იყო ყველაზე მტკივნეული და მოულოდნელი დარტყმა ჩემს ცხოვრებაში, მაგრამ სწორედ ამ ტკივილმა მასწავლა საკუთარი თავის პოვნა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა წარსულში დაბრუნება, თუ წინ უნდა წავიდე.
სამოცის ვიყავი, როცა პირველად შემიყვარდა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ მოვალეობებს ვასრულებდი, სიყვარულისთვის დრო არ მქონდა. ახლა კი, როცა მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა, ცხოვრება თავიდან დაიწყო და მეც ვსვამ კითხვას: ნუთუ სიყვარული ასაკს ეკითხება?
ჩემი ქმარი წავიდა ჩემგან ახალგაზრდა ქალთან, მაგრამ როცა მიხვდა, რომ ცხოვრება მარტივი არ არის, დაბრუნდა. ორმოცდაათი წლის ვარ — არც მოხუცი, არც ახალგაზრდა, მაგრამ სავსე ტკივილითა და იმედით. ეს ჩემი ამბავია, სადაც ოჯახი, ღალატი და საკუთარი თავის პოვნა ერთმანეთს ეჯახება.
ბაბუას გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახმა მე დამიტოვა მისი ძველი სახლი. სარდაფში შემთხვევით ვიპოვე წერილები, რომლებმაც ყველაფერი შეცვალა, რასაც ჩემს ოჯახზე ვფიქროდი. ეს ერთი უქმე დღე საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვლილიყო.
ერთ საღამოს, როცა მეგონა, რომ უბრალოდ რთული პერიოდი გვქონდა, ჩემი ქმარი მითხრა, რომ სხვა ცხოვრება სურდა. დავრჩი მარტო ორ შვილთან, სესხით და გაურკვევლობით, მაგრამ ამ სიჩუმეში თავიდან ვისწავლე სუნთქვა. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილის, ბრძოლისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის შესახებ.