მე მქვია გიორგი და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩვენი ქორწილის ფოტო ინტერნეტში დაცინვის ობიექტი გახდა. ამ ამბავმა არა მხოლოდ უცხო ადამიანებთან, არამედ საკუთარ თავთან და ოჯახთანაც დამაპირისპირა. ეს არის ისტორია, თუ როგორ გადავწყვიტე, ბოლომდე დავმდგარიყავი ნინოს გვერდით, მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო ჩვენს წინააღმდეგ იყო.
ოთხმოცი წლის ვარ და დღემდე მახსოვს ის ღამე, როცა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. მიტოვებული ჩვილი ჩემს კართან დამხვდა, და მე გადავწყვიტე, გამეზარდა როგორც საკუთარი შვილი. დღეს ჩემი ვაჟი წარმატებულია, მაგრამ წარსულის ტკივილი და ბედნიერება დღემდე თან მდევს.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.
დედაჩემმა, მიუხედავად ჩვენი სირთულეებისა, მემკვიდრეობა დეიდა ელისთვის დათმო. თავიდან ეს უსამართლობად მომეჩვენა, მაგრამ მოვლენებმა ჩვენი ოჯახი შეცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი საჩუქარი სწორედ უარის თქმით მოდის.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დამტოვა ოჯახმა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა მხარდაჭერა. რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ არ დავნებებულიყავი და საკუთარი გზა მეპოვნა. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე ბნელ მომენტშიც კი ღმერთი გვერდით გვიდგას.
სამოცი წლის ვარ და ჩემი ცხოვრება ერთ წინადადებაში დაინგრა: „კარს ვკეტავ, რადგან ვეღარ გიყურებ.“ ჩემი ქმარი, ოთარი, ოცდაათი წლის ქორწინების შემდეგ წავიდა. ახლა ვცდილობ, ნანგრევებში საკუთარი თავი ვიპოვო და გავიგო, ღირს თუ არა ხელახლა ნდობა და სიყვარული.
ეს ჩემი ამბავია, როცა ბიძაჩემმა, ნოდარმა, პირველად დაინახა ჩემი ნამდვილი ტკივილი და არა მხოლოდ ბავშვური სურვილები. იმ დღეს, უბრალო საუბარმა ჩვენს შორის ყველაფერი შეცვალა და ოჯახში ახალი სიმტკიცე შემოიტანა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი საუბრები სწორედ მაშინ იწყება, როცა ყველაზე მეტად გეშინია გახსნა გული.
ჩემი ცხოვრება შეიცვალა იმ დღეს, როცა არჩევანი უნდა გამეკეთებინა — დედაჩემს მივცემდი ჩემს სიყვარულს თუ ავადმყოფ დედამთილს. ბავშვობიდან დედამ მხოლოდ მე მყავდა, ახლა კი, როცა მას ჩემი ყველაზე მეტად სჭირდებოდა, მე სხვის ოჯახში ვიყავი ჩაფლული. ამ ბრძოლაში საკუთარი თავისა და ოჯახის საზღვრები სულ უფრო მტკივნეულად დამენგრა.
მე ვარ ეკა, ქალი, რომელმაც უბედური შემთხვევის შემდეგ ფეხები დაკარგა. ჩემი ქმარი, გიგი, ჩემს გვერდით დარჩა მაშინაც კი, როცა ყველაზე მეტად მეშინოდა, და ისწავლა თმის დაწნა, რომ თავი ლამაზად მეგრძნო. ეს ჩვენი ისტორიაა ტკივილსა და იმედს შორის, სადაც ყოველდღიურ სირთულეებს ერთად ვებრძოდით და სიყვარულს თავიდან ვპოულობდით.
ოცდაათი წელი დედამთილის ჩრდილში ვიცხოვრე, მუდამ ვცდილობდი მის სიყვარულს და აღიარებას დამსახურებულიყავი. მისი სიკვდილის შემდეგ გავიგე სიმართლე, რომელმაც ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ამბავი ტკივილის, მოლოდინისა და იმედგაცრუების შესახებ, რომელიც მხოლოდ ერთ მხარეს დარჩა.