ერთ ცივ დეკემბრის ღამეს, ჩემი შვილი ატირებულმა დამირეკა და დახმარება მთხოვა – მარტო ვერ უმკლავდებოდა პატარა შვილს. წლები მე გავზარდე ჩემი შვილიშვილი, სანამ ის კარიერას იშენებდა, მაგრამ დაბრუნების შემდეგ დამადანაშაულა, რომ შვილი წავართვი. ახლა, როცა ყველა ტკივილითა და წყენით ვდგავართ ერთმანეთის წინაშე, ვერ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
ეს ჩემი ამბავია – დედის, რომელიც წლების განმავლობაში დანაშაულის გრძნობაში ცხოვრობდა და ბოლოს საკუთარ თავსაც და შვილსაც სიმართლე უთხრა. ოჯახური კონფლიქტები, ემიგრაცია, ყოველდღიური ბრძოლა და საბოლოოდ – რთული, მაგრამ განმათავისუფლებელი გადაწყვეტილება. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ სიყვარული მხოლოდ მსხვერპლზე დგას?
ეს არის ჩემი ამბავი – უბრალო ქალის, რომელიც მთელი ცხოვრება შრომობდა, რომ შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. ყველაფერი მივეცი, რაც შემეძლო, მაგრამ როცა წარმატებას მიაღწია, თითქოს დედა აღარ არსებობდა მისთვის. ახლა კი ცხოვრება მოულოდნელად შემოტრიალდა და ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა სიყვარული მსხვერპლად.