ეს ჩემი ისტორიაა — იმ ღამით, როცა შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება მივიღე. ჩემი პატარა ლუკა უცხო კართან დავტოვე, წერილით ხელში, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, შემეძლო თუ არა სხვანაირად მოქცევა.
პარკის სკამზე ვიჯექი, როცა დედამ მითხრა, რომ დღესაც ვერ ვიპოვით ღამეს გასათევად ადგილს. მაშინაც კი, როცა ყველაფერი დაკარგული მეგონა, ჭადრაკმა მომცა იმედი და ძალა. ეს ამბავი ჩემი ბრძოლის, ოჯახის სიყვარულისა და საკუთარი თავის პოვნის გზაზეა.
მე ვარ ანა, მარტოხელა დედა, რომელმაც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მარტო გაზარდა შვილი. ახლა, როცა ანდრეა გათხოვდა და მისი ქმრის ოჯახი შეძლებულია, ვგრძნობ, რომ მისთვის საკმარისი აღარ ვარ. ეს არის ჩემი ტკივილის, ღირსების და სიყვარულისთვის ბრძოლის ამბავი.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც შვილისგან პირველად მოისმინა გულწრფელი აღიარება საკუთარი არასრულფასოვნების შესახებ. ჩემი შვილი მეუბნება, რომ თავს უხერხულად გრძნობს სიძის მდიდარ ოჯახთან შედარებით, რადგან მე ვერ ვახერხებ მათთან კონკურენციას. ეს ამბავი სავსეა ემოციებით, ოჯახური კონფლიქტებითა და იმედგაცრუებით, რომელსაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ვაწყდებით.