მე ვარ ნინო, ორი შვილის დედა, და დღეს მოგიყვებით ჩემს უფროს შვილზე, ლევანზე. ვუყურებ, როგორ ცვლის მას ქორწინება თამართან, როგორ ბრუნდება სახლში ყოველდღე ჩახრილი თავით, და როგორ მძიმდება ჩვენს შორის სიჩუმე. ეს არის დედის ტკივილის, შვილის ჩუმი სასოწარკვეთისა და კითხვების ისტორია, რომელთა ხმამაღლა დასმასაც ვერავინ ბედავს.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა ბინიდან 3B გამუდმებული კვნესა და ტირილი ისმოდა. ვერავინ ბედავდა კარზე დაკაკუნებას, მაგრამ ბოლოს სიმამაცე მოვიკრიბე და გადავწყვიტე გავრკვეულიყავი, რა ხდებოდა იქ. რაც დავინახე, სამუდამოდ შემეცვალა წარმოდგენა ადამიანებზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ერთმანეთისთვის თვალის შევლება.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ მის უჯრაში წერილი ვიპოვე, რომელიც არასდროს გაუგზავნია. ამ წერილმა მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და მაიძულა, თავიდან შემეხედა დედაჩემის სიჩუმისა და სევდისთვის. ახლა ვხვდები, რამდენი რამ დამალული იყო მის გულში და რამდენი პასუხი ვერ მივიღე მის სიცოცხლეში.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ჩემი ქმარი უცნაურად გვიან დაბრუნდა სახლში. მაშინვე ვიგრძენი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო, მაგრამ years of silence and fear kept me from asking. ახლა კი, როცა სიმართლე ვიცი, ვხვდები, რომ ზოგჯერ სიჩუმე ყველაზე დიდი შეცდომაა.
ჩემი სიჩუმე იყო ყველაზე მძიმე ბარგი, რომელიც წლები ვატარე. გორთან ერთად ყოფნისას ვერ ვბედავდი მტკივნეული თემების გახსნას, სანამ ყველაფერი არ დაინგრა. ახლა ვყვები ჩემს ამბავს, რადგან ვიცი, რომ ბევრ ქართველ ქალს შეიძლება იგივე ტკივილი ჰქონდეს გულში.