პირველი დღიდან, როცა მამამ სახლიდან გამაგდო, მივხვდი, რომ ვეღარასდროს ვიქნებოდი იგივე ადამიანი. ჩემი ცხოვრება სიბრაზესა და წყენას შორის ტრიალებდა, სანამ უცხო ქვეყანაში საკუთარი თავის თავიდან აწყობას ვცდილობდი. დღეს ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება თუ არა აპატიო ოჯახს, რომელმაც დაგტოვა?
ეს ჩემი ისტორიაა იმ დღიდან, როცა ჩემი მამამთილი სამზარეულოში შემოვიდა და წარმოუდგენელი კითხვა დასვა: მართლა ჩემი შვილი იყო თუ არა ჩემი პატარა გიორგი. ამ დღემ ყველაფერი შეცვალა — ოჯახი, სიყვარული, ნდობა. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, რამდენს გაუძლებს ოჯახი, როცა ჩრდილი მის გულში იჭრება.
მამაჩემი მთელი ცხოვრება ავტობუსის მძღოლი იყო თბილისში, მე კი არასდროს დავფიქრებულვარ, როგორ უჭირდა მას პენსიაზე გასვლის შემდეგ. მხოლოდ მაშინ, როცა მეგობრებმა მკითხეს, ვეხმარებოდი თუ არა მამას, პირველად ვიგრძენი სირცხვილი და დანაშაულის გრძნობა. ეს ამბავი ჩემი გვიანი სინანულისა და ოჯახური დუმილის შესახებაა.