ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ოლივია აღარ დამირეკა. ვცდილობდი გამეგო, რა მოხდა, მაგრამ ჩემი რძალი, მარიკა, სულ უფრო და უფრო მიშორებდა. სიმართლის გაგებამ კი მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, სადაც დედამთილის ფავორიტიზმი ჩემს შვილებზე ოჯახურ კონფლიქტად გადაიქცა. ვცდილობ გავიგო, რატომ უყვარს მას ერთი შვილიშვილი მეორეზე მეტად და როგორ დავიცვა ჩემი პატარა უსამართლობისგან. ეს ამბავი სავსეა შინაგანი ბრძოლებით, დიალოგებითა და იმედგაცრუებით.
როცა გავიგე, რომ ბებია ვხდებოდი, სიხარულისგან ცრემლები წამსკდა. მაგრამ მალე აღმოვაჩინე, რომ ჩემი აზრი არავის აინტერესებს და ყველამ უბრალოდ უფასო ძიძად ჩამთვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი დავიცვა და ოჯახში ჩემი ადგილი ვიპოვო.
ზაფხული შვილიშვილებთან მეგონა ბედნიერებას მომიტანდა, მაგრამ სინამდვილეში მარტოობისა და დაუფასებლობის გრძნობამ შემიპყრო. ჩემი შვილისა და რძლის თხოვნით დავთანხმდი, მაგრამ მათი მადლიერების ნაცვლად მხოლოდ მოთხოვნები და წყენა მივიღე. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი თავი ასე მსხვერპლად გაიღო, თუ არავინ აფასებს შენს სიყვარულსა და ზრუნვას?
ყოველთვის მეგონა, რომ პენსიაზე გასვლის შემდეგ ჩემი ცხოვრება დაიწყებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ოჯახი ისევ ჩემგან ითხოვს ყველაფერს. მიყვარს შვილიშვილები, მაგრამ აღარ მინდა მხოლოდ დამხმარე ვიყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
სამი წლის წინ, როცა ჩემი შვილი დახმარებას მთხოვდა, არც კი დავფიქრებულვარ. მეგონა, დროებითია, მაგრამ დღემდე ვზივარ შვილიშვილებთან, ვამზადებ საჭმელს, ვასწავლი გაკვეთილებს და საკუთარ ცხოვრებას ვკარგავ. ახლა კი ვეკითხები საკუთარ თავს: სად მთავრდება დედობრივი სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დავიწყება?
როცა ჩემი პირველი შვილიშვილი დაიბადა, ისეთი სიხარული ვიგრძენი, როგორიც დიდი ხანია აღარ მიგრძვნია. მინდოდა მისთვის საყრდენი ვყოფილიყავი, მაგრამ ჩემი რძალი სულ სხვა გზას ირჩევდა და ჩემი ჩართულობა არ სიამოვნებდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ოჯახური სიყვარული და სურვილი, იყო საჭირო, გადაიქცეს წყენასა და გაუგებრობაში.
ორი წლის წინ, მხოლოდ ერთი დღით დავთანხმდი შვილიშვილების სკოლიდან წამოყვანაზე. ეს დროებითი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ყოველდღიურობად იქცა. ახლა ვგრძნობ, რომ ჩემი ცხოვრება სხვების საჭიროებებს შევწირე და საკუთარ თავს ვეკითხები: სად მთავრდება სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა?