ყველაფერი იმ ზამთრის ღამით დაიწყო, როცა დედამ დამირეკა იტალიიდან და მითხრა, რომ ფულს ვეღარ გამოგვიგზავნიდა. მამაჩემი უცებ შეიცვალა, თითქოს სხვა ადამიანი გახდა, და ჩვენი ოჯახი ნელ-ნელა იშლებოდა. ეს ამბავი ჩემი თვალით დანახული ბრძოლაა სიყვარულისთვის, ღირსებისთვის და იმედისთვის, როცა ყველაზე ძვირფასი ადამიანი შორსაა.
ეს არის ჩემი ისტორია იმ დღიდან, როცა შვილმა მითხრა, რომ ქორწილის საჩუქრად ცოტა ფული მივეცით, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ქორწილის ხარჯები ჩვენ დავფარეთ. ამ სიტყვებმა გული მატკინა და დამაფიქრა, სად დავუშვით შეცდომა, როცა შვილს სიყვარულის ნაცვლად მხოლოდ მატერიალური მოლოდინი დავუტოვეთ. ეს ამბავი ოჯახურ კონფლიქტებზე, მოლოდინებსა და სიყვარულზეა, რომელიც გამოცდას გადის.
სადილისთვის ვემზადებოდი, იმედით, რომ მშვიდი ოჯახური დღე გვექნებოდა. მაგრამ ერთი ფრაზა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და მე ვრჩები შუაში — დედა, რომელსაც არჩევანის გაკეთება სთხოვეს. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება კი დედა ოდესმე იყოს საკმარისად სამართლიანი?
ფილიპის კითხვამ – „რატომ აღარ არის სარმა, დედა?“ – ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ბავშვების წასვლის შემდეგ მე და დარიო მარტო დავრჩით ჩვენს ბინაში ახალ ზაგრებში, სადაც სიჩუმე და სიცარიელე ყოველდღიურობად იქცა. ეს არის ამბავი დაკარგული სიხარულის, გაუგებრობების და იმედის ძიების შესახებ, როცა ოჯახი იცვლება.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ოჯახს გაექცა. დღემდე ვიბრძვი სინანულთან, ბრაზთან და იმ კითხვასთან: რა შემეძლო სხვანაირად გამეკეთებინა? მაგრამ დედა ვარ და ვერასდროს მივატოვებ ჩემს შვილიშვილს და რძალს, მიუხედავად იმისა, რამდენად მტკივა ნიკოლოზის გადაწყვეტილება.
სულ ცოტა ხნის წინ მეგონა, რომ დედობა აღარასდროს მეღირსებოდა. ჩემი შვილი ჩემი ცხოვრების მთავარი სასწაულია, მაგრამ ახლა, როცა ის მეზობლის გოგოზე დაქორწინებას აპირებს, ჩემი გული ორ ნაწილად გაიყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და სიყვარულის შესახებაა.
ერთ დილას, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ბრაზით მომიჯახუნა კარი, მეგონა, ეს კიდევ ერთი ჩვეულებრივი კამათი იყო. იმ დღეს რაღაც სამუდამოდ შეიცვალა. ეს ჩემი ამბავია, როგორ დაიშალა ჩემი ოჯახი, როგორ დავრჩი მარტო და როგორ ვისწავლე თავიდან ნდობა – საკუთარი თავის, სხვების და სიყვარულის, რომელიც ზოგჯერ სრულიად მოულოდნელად მოდის.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მივიღე ყველაზე რთული გადაწყვეტილება ჩემს ცხოვრებაში, როცა ერთი შეხედვით უდანაშაულო არჩევანმა ჩემი შვილის ბედნიერება და უსაფრთხოება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. ერთი კვირის განმავლობაში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, ოჯახური კონფლიქტები გამწვავდა და მე საკუთარ თავთან ბრძოლაში აღმოვჩნდი. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილის მომავლისთვის ყველაფერი გავრისკე.
მეზობლისგან გავიგე, რომ ჩემი ერთადერთი შვილი ქორწინდება. ეს ამბავი გულში მტკივნეულად ჩამრჩა, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე, რძალთან პირისპირ მესაუბრა. ეს იყო ყველაზე რთული და ამავე დროს გამბედავი ნაბიჯი ჩემს ცხოვრებაში.
ყველაფერი დაიწყო იმ დილით, როცა ჩემი შვილიშვილი იატაკზე დაყრილ ფაფას აყოლებდა ხელებს და ჩემი შვილი, ლევანი, ისევ თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი. მე ვცდილობდი, ოჯახი არ დამეშალა, მაგრამ ყოველდღიური პრობლემები და გაუგებრობები სულ უფრო ღრმად გვყოფდა. ეს ამბავი მხოლოდ დაყრილი ფაფის ამბავი არ არის — ესაა სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ურთიერთგაგების გამოცდა.
ოთახში გავიღვიძე და წამით ვერც კი მივხვდი, სად ვიყავი. ჩემი სახლის სუნი აღარ იყო, ჩემი წიგნები აღარ მელაგა თაროზე. შვილს ყველაფერი დავუტოვე, ახლა კი მარტო ვცხოვრობ და ვფიქრობ, ისევ ვუყვარვარ თუ არა.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა კარი გავაღე და უცნობი ქალი ბავშვთან ერთად შემომხვდა. ჩემი შვილის შეცდომამ მთელი ჩვენი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ახლა კი, ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტვირთით.