ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ შვილები გვერდში დამიდგებოდნენ, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდნენ, მარტო დავრჩი. ვიესლავთან ერთად ორმოცი წელი ვიცხოვრე, თუმცა იდეალური ქორწინება არ გვქონია, ერთმანეთის გულისცემა მაინც ვიცოდით. ახლა კი, როცა ყველაფერი თავზე დამენგრა, ვეღარ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
სამი წლის წინ მეგონა, რომ მარტოობა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი იყო. მაგრამ როცა მეგონა, რომ ვიპოვე იდეალური მამაკაცი, აღმოვაჩინე, რომ ყველაზე დიდი ბედნიერება საკუთარ თავთან მშვიდობაშია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური ტკივილისა და ახალი დასაწყისის შესახებაა.
ოცი წელი არ მინახავს ჩემი ყოფილი ქმარი. შემთხვევით შეხვედრაზე მან ისეთი რამ მითხრა, რაც ყველაფერს ცვლიდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვიყავი მაშინ და ვინ ვარ დღეს.
ოცწლიანი ქორწინების შემდეგ, ჩემი ქმარი უბრალოდ წავიდა. ორი წლის შემდეგ დაბრუნდა, მაგრამ ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო. ეს არის ჩემი ამბავი, სავსე ტკივილით, იმედგაცრუებით და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენით.
არასოდეს მეგონა, რომ ორმოცდაათამდე კიდევ ერთხელ გავიგონებდი სიტყვას – ორსულობა. განქორწინების შემდეგ, როცა ჩემი ცხოვრება თითქოს დაწყნარდა, მოულოდნელმა ამბავმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა და პასუხი კითხვაზე: რა არის ნამდვილი ბედნიერება?
მთელი ცხოვრება დედა ვიყავი — არა მხოლოდ ბიოლოგიურად, არამედ სულითაც. ყველაფერი შვილებს შევწირე, მაგრამ ახლა, როცა მათ გვერდით ყოფნა ყველაზე მეტად მჭირდება, მესმის: „არ ჩაერიო ჩვენს ცხოვრებაში!“. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, ჩემი დუმილი და ჩემი ყველაზე დიდი კითხვა საკუთარი თავისადმი.
ჩემი სახლი ცარიელია, დედაჩემი გარდაიცვალა და შვილებიც წავიდნენ. ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, კითხვებითა და სინანულით სავსე.