ეს არის ჩემი, ნინოს, ისტორია — იმედგაცრუების, ტკივილისა და სასწაულის ამბავი. როცა ჩემი შვილი, მიხო, და მისი ცოლი, ანა, განქორწინების ზღვარზე აღმოჩნდნენ, მხოლოდ რწმენა და ლოცვა დამრჩა. ამ ამბავში გაგიზიარებთ, როგორ ვიბრძოლე ჩემი ოჯახის გადასარჩენად და როგორ მოხდა სასწაული.
ათი წლის წინ ჩემი ქმარი ჯასმინი უკვალოდ გაქრა და მე და ჩვენი შვილები მარტო დაგვტოვა. ახლა, როცა მოულოდნელად დაბრუნდა, ჩემში ყველაფერი აირია — ბრაზი, იმედი და შიში ერთმანეთში აირია. ეს არის ამბავი ღალატზე, მიტევებასა და იმ ძალაზე, რომელსაც საკუთარ თავში ვპოულობთ, როცა ცხოვრება ყველაზე რთულ გადაწყვეტილებებს გვახვედრებს.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ არასოდეს ვიქნები მისი ოჯახის ნაწილი. ჩემი ქმარი, ლევანი, შუაში აღმოჩნდა – მე და მისი დედა, ქალბატონი ნინო, ერთმანეთს ვებრძოდით სიყვარულისთვის. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, როცა ყველაფერი ინგრეოდა.
ერთი წამით დაინგრა ჩემი ცხოვრება, როცა ჩემი შვილის, გეგას შეცდომის გამო სახლი დავკარგე. სირცხვილში და ბრაზში ვცხოვრობდი უცხო ხალხში, მაგრამ ბოლოს მივხვდი, რას ნიშნავს ნამდვილი პატიება. ეს არის ჩემი ამბავი ტკივილის, გარდაქმნისა და თავიდან დაწყების შესახებ.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც მოთმინების ბოლო წვეთი მაშინ გადმოიღვარა, როცა ჩემმა შვილმა დედამთილს „დედა“ დაუძახა. წლების განმავლობაში ვცდილობდი ოჯახური სიმშვიდის შენარჩუნებას, მაგრამ ამ მომენტმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება თავდადება და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობ გავუმკლავდე ცხოვრებისეულ სირთულეებს, მარტო აღვზარდე შვილები და მივიღო ყველაზე რთული გადაწყვეტილება – არ დავუტოვო მემკვიდრეობა ჩემს შვილს. ეს ამბავი სავსეა შინაგანი ბრძოლებით, ოჯახური კონფლიქტებითა და იმედგაცრუებებით. მინდა გაგიზიაროთ ჩემი განცდები და გკითხოთ: მართლა სწორი ვარ თუ არა?
მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა მიხეილმა მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ჩემი ხმა აღარ ისმოდა. ახლა კი, როცა წასვლის ზღვარზე ვარ, ვხვდები, რომ საკუთარი თავი უნდა ვიპოვო.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.
მე ვარ ელა, 58 წლის. იმ ღამით, მე და ფრენკმა ისეთი გადაწყვეტილება მივიღეთ, რომელმაც ჩვენი ოჯახი სამუდამოდ შეცვალა. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილებს მხოლოდ მცირე ნაწილი დავუტოვეთ და დანარჩენი ქველმოქმედებას გადავეცით.
ერთ დღეს, როცა წლების წინანდელი წყენა უკვე ჩვეული სიცივით იყო გადაფარული, მოულოდნელად შემოვიდა ზარი – ჩემი ყოფილი ქმარი მძიმედ იყო ავად. შვილებმა ვერ გაიგეს, რატომ გადავწყვიტე მის გვერდით დგომა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის დაპირისპირებისა და საკუთარი თავის მიღების ისტორიაა.
სამოცდაათი წლის შემდეგ, ქმარმა მიმატოვა ახალგაზრდა ქალისთვის. ყველაზე მტკივნეული კი ის აღმოჩნდა, რაც ჩემმა ზრდასრულმა ვაჟებმა მითხრეს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა.