ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
მე ვარ ელზაბეთა. ეს არის ამბავი იმ ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე კვირის შესახებ, როცა ოჯახის კონფლიქტებმა, შიშებმა და მოულოდნელმა დახმარებამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ისტორია იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობლებმაც კი გაგიცრუონ იმედი, მაგრამ დახმარება სრულიად მოულოდნელი მხრიდან მოვიდეს.
ყველაფერი დაიწყო ერთი ჩვეულებრივი საღამოსგან, როცა დედამთილმა მოულოდნელად დამაყარა ბრალდებები. მას შემდეგ, მარტო დარჩენა მასთან ჩემთვის ნამდვილ კოშმარად იქცა. ახლა კი ვცდილობ, როგორ დავძლიო ეს შიში და გავიგო, რა უნდა გავაკეთო, რომ ოჯახში სიმშვიდე დავაბრუნო.
სამოცდაათი ნაბიჯი გავიარე, სანამ კარი უკანასკნელად დაიხურა. ოცდაათი წელი ვიყავი მხოლოდ ცოლისა და დედის როლში, ახლა კი პირველად ვცდილობ, საკუთარი თავი ვიპოვო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დანაკარგისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
არასოდეს მეგონა, რომ ორმოცდაათამდე კიდევ ერთხელ გავიგონებდი სიტყვას – ორსულობა. განქორწინების შემდეგ, როცა ჩემი ცხოვრება თითქოს დაწყნარდა, მოულოდნელმა ამბავმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა და პასუხი კითხვაზე: რა არის ნამდვილი ბედნიერება?
ერთ ღამეს დედამთილთან მარტო დავრჩი და ყველაფერი თავდაყირა დადგა. მას შემდეგ მეშინია, ისევ მარტო დავრჩე მასთან და ვერ ვხვდები, როგორ გამოვასწორო ეს ყველაფერი. ვწერ ჩემს ისტორიას, რომ გავიგო, მარტო ვარ თუ სხვაც ასე გრძნობს და თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელსაც შიშმა და სიყვარულმა ერთდროულად დამაკარგვინა საკუთარი თავი. ჩემი შვილის დიაგნოზი გულში ჩავმალე, რადგან მეშინოდა, რომ სიმართლე ოჯახს დამინგრევდა. ახლა კი ვხვდები, რომ დუმილმა ყველაზე ძვირფასი წამართვა – ჩემი შვილის ნდობა და ბავშვობის ბედნიერება.