დედაჩემთან კვირაობის სადილი ყოველთვის ოჯახური ტრადიცია იყო, მაგრამ ამჯერად ყველაფერი შეიცვალა, როცა სიძემ, იოსებმა, ხმამაღლა თქვა ის სიმართლე, რასაც წლებია ყველა ვმალავდით. მაგიდასთან ატმოსფერო უცებ გადაიქცა ბრძოლის ველად, სადაც თითოეული სიტყვა უფრო მეტად გვტკენდა, ვიდრე ზედმეტად მარილიანი სუპი. ახლა ვკითხულობ საკუთარ თავს: ღირს კი სიმშვიდისთვის ტყუილში ცხოვრება, თუ ჯობია სიმართლე ითქვას და ოჯახი დაინგრეს?