მე ვარ ნინო, 30 წლის ქალი თბილისიდან, რომელიც დღემდე დედის ჩრდილში ცხოვრობს. ჩემი ცხოვრება მუდმივად კონტროლსა და მოლოდინებს შორისაა გაჭედილი, რაც თავისუფლებისა და ბედნიერების საშუალებას არ მაძლევს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და დამოუკიდებლობის ძიების შესახებაა.
ყველაფერი დაიწყო მაშინ, როცა მე და იაკობმა გადავწყვიტეთ, რომ ქორწილი უბრალო და მყუდრო ყოფილიყო, მაგრამ მისი დედა, მარიამი, სულ სხვა გეგმებით მოვიდა. ოჯახური დაძაბულობა, ცრემლები და საკუთარი თავის ძიება – ეს იყო ჩემი გზა საკუთარი ხმის პოვნამდე. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ ვისწავლე სიყვარულსა და ოჯახის ზეწოლას შორის საკუთარი თავის დაცვა.
ბავშვობიდან ვგრძნობდი, რომ სახლში უცხო ვიყავი. დედაჩემი არასდროს მალავდა, რომ ბიჭი უნდოდა, მამა კი მუდამ შორს იყო. წლების განმავლობაში ვიბრძოდი ჩემი ადგილისთვის, სანამ ერთ დღეს არჩევანის წინაშე არ დავდექი: დავრჩენილიყავი და გამქრალიყავი, თუ წავსულიყავი და ცხოვრება თავიდან დამეწყო.
სარკეში საკუთარ თავს ვუყურებდი და ვეღარ ვცნობდი იმ ქალს, რომელიც მიყურებდა. ივანესთან ჩემი სიყვარული ზღაპარივით დაიწყო, მაგრამ მისი ყოფილი ცოლის, ლანას გამოჩენამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი ამბავი, როგორ ვებრძოლე ეჭვიანობას, საკუთარ დაურწმუნებლობას და ბოლოს მივხვდი, რომ ყველაზე რთული ბრძოლა საკუთარ თავთანაა.
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში, საკუთარ დაბადების დღეზე, ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება სხვებისთვის იყო გაწირული. ქორწინება სიყვარულის გარეშე, შვილების გაზრდა და საბოლოოდ მარტო დარჩენა — ეს იყო ჩემი რეალობა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო და ვკითხო: ღირს თუ არა საკუთარი ბედნიერების მსხვერპლად შეწირვა?
მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
როცა ჩემმა ზრდასრულმა შვილმა გადაწყვიტა, ბანკში სტაბილური სამსახური მიეტოვებინა და ფოტოგრაფიით დაკავებულიყო, ვერაფრით შევეგუე მის გადაწყვეტილებას. მეგონა, რომ ყველაფერს კარგავდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ვიბრძოლეთ. მაგრამ როცა თავად აღმოვჩნდი არჩევანის წინაშე, მივხვდი, რამდენად რთულია გაბედვა და საკუთარი ბედნიერების ძიება.
დღეს პირველად ცხოვრებაში ვთქვი „არა“ ჩემს შვილს და მის ცოლს. წლებია, საკუთარ სახლში სტუმარივით ვგრძნობ თავს, რადგან ჩემი სიკეთე სხვებმა თავისთავად მიიღეს. ახლა კი, როცა კარი დავხურე, პირველად ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება ისევ მე მეკუთვნის.
ყოველთვის ვიყავი ის, ვისაც ყველა ეძებდა სითბოსა და რჩევისთვის. ოჯახში, მეგობრებში, სამსახურში – მუდამ მზად ვიყავი სხვისი ტკივილის გასაზიარებლად, მაგრამ საკუთარი თავი სულ უფრო მეტად მეკარგებოდა. ერთ დღეს კი მივხვდი: აღარ მინდა მხოლოდ სხვისი მხარი ვიყო – მეც ვიმსახურებ სიყვარულს და ყურადღებას.
დედაჩემის დუმილი და მამაჩემის ყვირილი ბავშვობიდანვე მახრჩობდა. ძველი ჯაგრისი, რომელიც ბაბუას ეკუთვნოდა, ჩემი ერთადერთი მეგობარი და თავშესაფარი გახდა. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვცდილობდი საკუთარი ხმა მეპოვნა ოჯახში, სადაც ჩემი არსებობა თითქოს არავის აინტერესებდა.
იმ ღამეს, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი, გიო, მიღალატა, ყველაფერი დაინგრა ჩემში. ოჯახი ვერ ხვდებოდა, რატომ არ შემეძლო უბრალოდ მეპატიებინა და ცხოვრება გამეგრძელებინა, მაგრამ სირცხვილი, ტკივილი და მარტოობა თითქმის გამანადგურებდა. ამ სიბნელეში საკუთარი თავის პოვნა და ღირსების შენარჩუნება ყველაზე რთული ბრძოლა აღმოჩნდა.
წლების განმავლობაში მხოლოდ სხვებისთვის ვცხოვრობდი, საკუთარ თავს კი სულ უკან ვწევდი. როცა ბოლოს და ბოლოს გადავწყვიტე, ჩემი სურვილები წინ წამეყვანა და დასასვენებლად წავსულიყავი, ოჯახში ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა კი, ამ ამბის შემდეგ, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს და ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი ბედნიერება ოჯახის ტრადიციებზე მაღლა დავაყენოთ?