მე ვარ ნინო, დედა, რომელმაც შვილი ოცნების ფასად გააჩინა ემიგრაციაში, იტალიაში. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, საკუთარ თავს ვეკითხები: ხომ არ დავკარგე მთავარი? ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება, სადაც სიხარული, დანაკარგი და იმედი ერთმანეთს ებმის.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილი, ქალბატონი ნინო, ჩვენთან საცხოვრებლად გადმოვიდა. რაც თავდაპირველად სიყვარულის და ზრუნვის ჟესტად ჩანდა, მალე ოჯახური ქაოსის და შინაგანი ბრძოლების წყაროდ იქცა. ეს ჩემი გულწრფელი აღსარებაა საზღვრებზე, ერთგულებაზე და საკუთარი თავის ძიებაზე ოჯახურ ქაოსში.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ჩემი ქმარი, კევინი, სახლში დაბრუნდა და მითხრა, რომ სხვა ქალი შეუყვარდა. მე ხმა არ ამომიღია, უბრალოდ ჩემოდანი ჩავალაგე და წავედი. ეს იყო ჩემი ცხოვრების დასაწყისი, რომელიც სინათლისკენ კი არა, უფრო ღრმა ჩრდილებში დამთავრდა.