მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახური სახლი ჩემს ხელში აღმოჩნდა. წლების შემდეგ, შვილს გადავეცი, რომ დამოუკიდებლად ეცხოვრა, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად ვფიქრობ, სწორად მოვიქეცი თუ არა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტების და სიყვარულის შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ძმასთან ურთიერთობა და ბავშვობის სახლი გადაიქცა ცხოვრების ყველაზე დიდ ტკივილად. ვყვები, როგორ დამეკარგა ადგილი, სადაც მეგონა, რომ ყოველთვის შემეძლო დაბრუნება. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — ძმისგან გაუცხოება თუ საკუთარი ფესვების დაკარგვა.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. მეგონა, რომ ლიზასთან ერთად ბედნიერება ვიპოვე, მაგრამ დედამისის ჩარევამ ყველაფერი შეცვალა. ახლა კი, როცა სახლი და ცოლის ნდობა დავკარგე, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა ბრძოლა, როცა საყვარელი ადამიანი შენს სიტყვებს არ ენდობა?
მე ვარ ანტონი, ემიგრაციაში წასული ქართველი, რომელმაც ცოლთან ერთად მთელი ცხოვრება შრომაში გაატარა, რომ შვილებისთვის ყველაფერი მიეცა. მაგრამ სწორედ მაშინ, როცა მეგონა, რომ ოჯახური ბედნიერება დავიმსახურე, ჩემმა შვილებმა სცადეს, საკუთარი სახლიდან გამოგვასახლონ. ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გაკვეთილი აღმოჩნდა.