დედაჩემის დაკრძალვიდან მეორე დღესვე ნათესავები ისე მოიქცნენ, თითქოს სახლი, რომელიც დავიმკვიდრე, მათ ეკუთვნოდათ. ყოველი კუთხე მახსენებს ოჯახის დაკარგვას, და ნუგეშის ნაცვლად მხოლოდ სიხარბე და უტიფრობა მივიღე. ახლა ვფიქრობ, ღირს კი ამ კედლების შენარჩუნება, როცა მათში სითბო აღარ დარჩა.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დაგვინგრია დედამთილმა მშვიდი ცხოვრება. ერთი გადაწყვეტილება, მიღებული ოჯახის ზეწოლით, აღმოჩნდა ჩვენი ბედნიერების დასასრული. ახლა ვცდილობ გავიგო, შეიძლება თუ არა ნდობის აღდგენა, როცა ყველაფერი ინგრევა.
თორმეტი წელი ვაშენებდით სახლს, რომელიც ჩვენი თავშესაფარი იყო. ახლა კი, ჩვენი ქალიშვილი არიანა და მისი საქმრო გვთხოვენ, ეს სახლი მათ დავუთმოთ. ეს გადაწყვეტილება გულს მტკენს და ოჯახში დაძაბულობას იწვევს.
ერთი წამით დაინგრა ჩემი ცხოვრება, როცა ჩემი შვილის, გეგას შეცდომის გამო სახლი დავკარგე. სირცხვილში და ბრაზში ვცხოვრობდი უცხო ხალხში, მაგრამ ბოლოს მივხვდი, რას ნიშნავს ნამდვილი პატიება. ეს არის ჩემი ამბავი ტკივილის, გარდაქმნისა და თავიდან დაწყების შესახებ.
დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად, მაგრამ ახლა ისე გრძნობს თავს, თითქოს სტუმარია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და სიყვარულის შესახებაა. ვცდილობ გავიგო, როგორ ვაქციო ჩვენი სახლი მის სახლადაც.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა შვილმა მითხრა, რომ სახლის გაყიდვაზე უნდა გველაპარაკა. თავიდან მეგონა, რომ მხოლოდ ჩემთვის ფიქრობდნენ, მაგრამ მალე მივხვდი, რამდენად ღრმა იყო ეს გადაწყვეტილება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახის სიყვარულისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ ქუჩაში აღმოვჩნდებოდი. ამ სახლში, სადაც მეგონა, რომ ოჯახი მყავდა, აღმოვაჩინე სიმართლე, რომელმაც ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა უნდა გადავწყვიტო, დავთმო ღირსება თუ ბოლომდე ვიბრძოლო ჩემი შვილებისთვის.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ოთახში გავიღვიძე და წამით ვერც კი მივხვდი, სად ვიყავი. ჩემი სახლის სუნი აღარ იყო, ჩემი წიგნები აღარ მელაგა თაროზე. შვილს ყველაფერი დავუტოვე, ახლა კი მარტო ვცხოვრობ და ვფიქრობ, ისევ ვუყვარვარ თუ არა.
მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე, რომ ჩემს შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. დღეს კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი გვერდში დგომა, მის სახლში ჩემთვის ადგილი აღარ დარჩა. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, მაგრამ ვიცი, რომ ბევრ ქართველ დედასაც ასე სტკივა.