ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც დაკარგა შვილი იმ დღეს, როცა ბედნიერებას ველოდით. ნატანი ჩვენი ოჯახისთვის სინათლე იყო, მაგრამ ერთი ღამის შეცდომამ ყველაფერი შეცვალა. ახლა მხოლოდ კითხვები დამრჩა და ტკივილი, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოვცემ.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც შვილის დაკარგვის ტკივილი და იმედის ნაპერწკალი ერთმანეთს ებრძვის. პეტრეს გული ახლა ვალენტინას გულში ცემს და მე ყოველდღე ვცდილობ, ამ ტრაგედიაში ცხოვრების აზრი ვიპოვო. იქნებ, სიყვარულმა და თანაგრძნობამ შეძლოს ის, რაც სიკვდილმა ვერ შეძლო – დაგვაბრუნოს ადამიანებად.
ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემი მოვალეობა იყო ოჯახში სიმშვიდის შენარჩუნება. ვცდილობდი ყველასთვის კარგი ვყოფილიყავი, მაგრამ არავინ ამჩნევდა, რომ მეც ადამიანი ვარ და მეც მტკივა. ახლა ვხვდები, რომ საკუთარი თავი დავკარგე და ვეკითხები: ნუთუ მართლა ასე უნდა იცხოვრო?
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახი ჩემზე ჩამოიშალა. ყველა ელოდა, რომ ისევ მე ვიქნებოდი ძლიერი, მაგრამ პირველად ცხოვრებაში ვიგრძენი, რომ აღარ შემეძლო. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ძლიერი ადამიანიც დაიღალოს და რატომ არ უნდა დავივიწყოთ საკუთარი თავი.