ფილიპის კითხვამ – „რატომ აღარ არის სარმა, დედა?“ – ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ბავშვების წასვლის შემდეგ მე და დარიო მარტო დავრჩით ჩვენს ბინაში ახალ ზაგრებში, სადაც სიჩუმე და სიცარიელე ყოველდღიურობად იქცა. ეს არის ამბავი დაკარგული სიხარულის, გაუგებრობების და იმედის ძიების შესახებ, როცა ოჯახი იცვლება.
მამაკაცი წავიდა ახალგაზრდა ქალთან, მე კი პირველად ამოვისუნთქე. ეს იყო 33-წლიანი ქორწინების დასასრული, მაგრამ ჩემი ახალი ცხოვრების დასაწყისი. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ბედნიერება მხოლოდ სხვებისთვის უნდა დავთმო?
ოთახში გავიღვიძე და წამით ვერც კი მივხვდი, სად ვიყავი. ჩემი სახლის სუნი აღარ იყო, ჩემი წიგნები აღარ მელაგა თაროზე. შვილს ყველაფერი დავუტოვე, ახლა კი მარტო ვცხოვრობ და ვფიქრობ, ისევ ვუყვარვარ თუ არა.
როცა გავიგე, რომ ბებია ვხდებოდი, სიხარულისგან ცრემლები წამსკდა. მაგრამ მალე აღმოვაჩინე, რომ ჩემი აზრი არავის აინტერესებს და ყველამ უბრალოდ უფასო ძიძად ჩამთვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი დავიცვა და ოჯახში ჩემი ადგილი ვიპოვო.
60 წლის ასაკში, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დავალაგე, უცნაური სიცარიელე ვიგრძენი. წლების წინანდელი სიყვარული, რომელიც თითქოს დავივიწყე, ისევ ამოტივტივდა და გამბედაობა მომეცა, მის კართან მივსულიყავი. მაგრამ იქ სხვა ქალი დამხვდა — ქალი, რომელიც ჩემს თავს ჰგავდა და ამ შეხვედრამ მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.