სამოცი წლის ასაკში, მეუღლემ ოცდაათი წლის თანაცხოვრების შემდეგ მიმატოვა. ყველაფერი, რაც ერთად ავაშენეთ, ერთ წამში დაინგრა. ახლა ვცდილობ, მარტოობისა და ტკივილის მიღმა საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო.
ერთი კვირის განმავლობაში ჩემი ცხოვრება თავზე დამენგრა. ქმარსა და დედამთილს შორის სასტიკი ჩხუბი მომიწია შუაში დგომა, როცა ერთ მხარეს სიყვარული, მეორე მხარეს კი მადლიერება და ვალდებულება მაკავებდა. ეს არის ჩემი ტკივილის, ღალატის და პატიების ძიების ამბავი, რომელმაც მაიძულა, საკუთარი თავი თავიდან აღმომეჩინა.
წლებია, ვცდილობდი ყველასთვის ბედნიერი ქალის სახე შემენარჩუნებინა, მაგრამ შინაგანად მარტოობასა და ტკივილში ვიხრჩობოდი. ჩემი ნამდვილი გრძნობები მხოლოდ მაშინ გამოვამჟღავნე, როცა ემიგრაციაში, იტალიაში, ოჯახის წევრების წინაშე დავიშალე. სწორედ ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ დახმარების თხოვნა სისუსტე კი არა, ნამდვილი ძალაა.
მე ვარ მარინე, ქალი, რომელმაც ქმრის დაკარგვის შემდეგ წლები მარტოობაში და დანაშაულის გრძნობაში გაატარა. ოჯახის კრიტიკული მზერების ფონზე, თომასთან შეხვედრამ გამიბედნიერა გული და გამიჩინა იმედი, რომ ბედნიერება კვლავ შესაძლებელია. ეს არის ჩემი ამბავი იმის შესახებ, როგორ ვიპოვე ძალა, რომ ისევ შემყვარებოდა, მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო წინააღმდეგი იყო.
დილით, როცა ტელეფონი დარეკა, არც კი ვიფიქრებდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე უცნაური და ემოციური დღე იწყებოდა. უცნობი ხმამ მითხრა, რომ ჩემი შვილიშვილი ავარიაში მოყვა და დახმარება სჭირდებოდა. მაგრამ მე, ბებია ნანა, ასე ადვილად არ ვნებდები – ჩემი პასუხი თაღლითებსაც კი დააბნევს.
მე ვარ ეთერი, ქალი, რომელმაც სიყვარულით დაიწყო ცხოვრება, მაგრამ საკუთარი შეცდომებით ყველაფერი დაკარგა. ეს ამბავი ჩემი და გიორგის ოჯახის დანგრევაზეა, სადაც ღვთის სიტყვა დავივიწყეთ და საკუთარ თავზე მეტად ეგოიზმი დავაყენეთ. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი ყველაზე დიდი შეცდომა.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო ბერიძის, რომელიც ერთ ღამეს, როცა ყველაფერი დამთავრებულად მომეჩვენა, მაინც გავაგრძელე სუნთქვა. ოჯახური ღალატი, ფინანსური კრიზისი და შვილების პასუხისმგებლობა – ყველაფერი ერთდროულად დამაწვა გულზე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ბნელ ღამესაც კი იპოვო ძალა და იმედი.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელსაც შიშმა და სიყვარულმა ერთდროულად დამაკარგვინა საკუთარი თავი. ჩემი შვილის დიაგნოზი გულში ჩავმალე, რადგან მეშინოდა, რომ სიმართლე ოჯახს დამინგრევდა. ახლა კი ვხვდები, რომ დუმილმა ყველაზე ძვირფასი წამართვა – ჩემი შვილის ნდობა და ბავშვობის ბედნიერება.
ყველაფერი ბებიას სიტყვებით დაიწყო, მაგრამ ცხოვრება ბევრად უფრო რთული აღმოჩნდა, ვიდრე მეგონა. ჩემი და მელისას ქორწინება სირთულეებით იყო სავსე, მიუხედავად იმისა, რომ სიყვარულს ვენდობოდით. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ სიყვარული მარტო არ კმარა და ეს ყველაზე მტკივნეული გაკვეთილია.