სამოცდაშვიდი წლის ასაკში მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დასრულდა და მხოლოდ სიმშვიდე დამრჩენოდა. მაგრამ მოულოდნელად, სრულიად უცხო ქვეყანაში, სიყვარულმა ისევ დამაკაკუნა კარზე. ეს ამბავი არის იმედის, ტკივილის, ოჯახური კონფლიქტების და მეორე ახალგაზრდობის შესახებ.
სამოცდაათი ნაბიჯი გავიარე, სანამ კარი უკანასკნელად დაიხურა. ოცდაათი წელი ვიყავი მხოლოდ ცოლისა და დედის როლში, ახლა კი პირველად ვცდილობ, საკუთარი თავი ვიპოვო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დანაკარგისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ოჯახი და მეგობრობა იყო ჩემი ცხოვრების ორი ყველაზე მყარი ღირებულება. ნინო ჩემი ბავშვობის მეგობარი იყო, ჩემი და, რომელსაც არასდროს მყავდა. მაგრამ როცა ჩემი ქორწინება კრიზისში აღმოჩნდა, სიმართლე ისე მწარედ გამომეცხადა, რომ მთელი ჩემი სამყარო დაინგრა.
სამოცის ვიყავი, როცა პირველად შემიყვარდა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ მოვალეობებს ვასრულებდი, სიყვარულისთვის დრო არ მქონდა. ახლა კი, როცა მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა, ცხოვრება თავიდან დაიწყო და მეც ვსვამ კითხვას: ნუთუ სიყვარული ასაკს ეკითხება?
ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთულ მომენტში აღმოვაჩინე, რომ ადამიანი, რომელსაც ყველაზე მეტად ვენდობოდი, წლებია მატყუებდა და მტოვებდა მარტო. ეს ამბავი ჩემი მეგობრობის, ნდობისა და ოჯახის შესახებაა. ახლა ვცდილობ გავიგო, როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ჭრილობებით.
მე ვარ ნინო, 35 წლის, ათწლიანი ქორწინების შემდეგ მეგონა, რომ ერთ რამეში მაინც შემეძლო დარწმუნებული ვყოფილიყავი – მიშოს ერთგულებაში. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა იმ ღამით, როცა შემთხვევით მისი კომპიუტერი ღია დავინახე. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ადამიანი, რომელიც ყოველთვის ამბობდა, რომ ღალატი ყველაფერს ასრულებს, თავად ითხოვდეს პატიებას.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც ყველაფერი დათმო შვილის გადასარჩენად. სახლი გავყიდე, რომ ნიკას კრიზისში დავხმარებოდი, მაგრამ რამდენიმე თვეში აღმოვაჩინე, რომ ფული აზარტულ თამაშებში გაფლანგა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
ჩემი ქმარი წავიდა, რადგან ჩემი სიწყნარე ვერ აიტანა. ახლა კი მწერს, რომ ენატრება სწორედ ეს სიმშვიდე. ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც დუმილი და ოჯახური ხმაური ერთმანეთს ებრძვიან.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და ნინიკოს შორის საიდუმლო არ იქნებოდა. მის გვერდით ვიდექი, როცა ქმარს დაშორდა, მაგრამ ახლა, როცა ისევ შერიგდნენ, მე მისი მტერი გავხდი. ეს ამბავი ჩემი ყველაზე დიდი ტკივილია და დღემდე ვერ ვპოულობ პასუხს, რა დავაშავე.
არასოდეს მეგონა, რომ ორმოცდაათამდე კიდევ ერთხელ გავიგონებდი სიტყვას – ორსულობა. განქორწინების შემდეგ, როცა ჩემი ცხოვრება თითქოს დაწყნარდა, მოულოდნელმა ამბავმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა და პასუხი კითხვაზე: რა არის ნამდვილი ბედნიერება?
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ჩემი ქმარი, ლევანი, მშვიდად მითხრა, რომ უნდა დავშორებულიყავით. მაშინ მეგონა, რომ მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. ეს ამბავი იყო ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური კონფლიქტებისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის დასაწყისი.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა საავადმყოფოს პალატაში მარტო დავრჩი და ტელეფონზე უცხო ნომრიდან შეტყობინება მივიღე. ჩემი ქმარი, ლევანი, იმ დროს გერმანიაში მუშაობდა, მე კი თბილისში, ავადმყოფობისა და მარტოობის წინაშე დავრჩი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის დასაწყისი გახდა.