ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
ერთი წამით დაინგრა ჩემი ცხოვრება, როცა ჩემი შვილის, გეგას შეცდომის გამო სახლი დავკარგე. სირცხვილში და ბრაზში ვცხოვრობდი უცხო ხალხში, მაგრამ ბოლოს მივხვდი, რას ნიშნავს ნამდვილი პატიება. ეს არის ჩემი ამბავი ტკივილის, გარდაქმნისა და თავიდან დაწყების შესახებ.
ერთ ჩვეულებრივ დღეს ქუჩაში უცნობ ქალს დავეხმარე, ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ის იყო ადამიანი, რომელმაც წლების წინ დედაჩემის ცხოვრება გაანადგურა. სიმართლის გაგების შემდეგ, ჩემში ყველაფერი აირია: სიბრაზე, იმედგაცრუება და კითხვა – შემეძლო კი პატიება? ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება წარსული ყველაზე მოულოდნელ მომენტში დაგეწიოს და ცხოვრება თავდაყირა დაგიყენოს.
საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, დედაჩემის ტოქსიკურობისა და ავადმყოფი ძმის მოვლის ტვირთისგან თავის დასაღწევად სახლიდან გავიქეცი. ყოველდღე მტანჯავს დედის სიძულვილითა და მუქარებით სავსე შეტყობინებები, სინდისის ქენჯნა და საკუთარი ცხოვრების სურვილი. ეს არის ჩემი ბრძოლა ოჯახის, პირადი თავისუფლებისა და პატიების ძიებას შორის.
ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ გადავწყვიტეთ მე და ჩემმა ქმარმა, დავტოვოთ დედამთილის სახლი, სადაც დაძაბულობა და უთანხმოება ყოველდღიურობად გვექცა. ჩვენი ახალი ცხოვრების დაწყებამ მოგვიტანა თავისუფლება, ურთიერთგაგება და ნამდვილი ოჯახური სითბო. ეს ამბავი არის შინაგანი სიმშვიდის, პატიებისა და ნამდვილი სახლის მნიშვნელობის ძიების შესახებ.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დავკარგე ყველაფერი ერთი შეცდომის გამო და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენასა და ლოცვაში. ოჯახური კონფლიქტი, ემიგრაცია და შინაგანი ბრძოლა — ყველაფერი ეს ჩემი ცხოვრების ნაწილია. ახლა კი, ვცდილობ ვიპოვო პასუხი: შემიძლია თუ არა საკუთარ თავს ვაპატიო?
ეს ჩემი ისტორიაა, მარიამის, რომელმაც წლების შემდეგ ყოფილი დედამთილისგან მოულოდნელი ზარი მიიღო. ამ შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და მაიძულა, თავიდან გადამეხედა წარსულის ტკივილებისთვის. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე მოულოდნელი ადამიანები გვაძლევენ შანსს შერიგებისთვის და საკუთარი თავის პოვნაში.
ერთ დილას, როცა მეგონა, რომ წარსული საბოლოოდ დავტოვე უკან, მოულოდნელმა ზარმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ყოფილი დედამთილი, რომელსაც წლებია არ შევხვედრივარ, ყავაზე დამპატიჟა და ამ შეხვედრამ ძველი ტკივილები ისევ გააცოცხლა. ახლა ვცდილობ გავიგო, შესაძლებელია თუ არა პატიება მაშინ, როცა სიტყვები და წყენა ჯერ კიდევ გულშია ჩარჩენილი.
ჩემი ყოფილი დედამთილი, ვიოლეტა, მოულოდნელად დამიკავშირდა და სახლში დამპატიჟა. წლების წინ ჩვენი ურთიერთობა მტკივნეულად დასრულდა, მაგრამ ახლა თითქოს რაღაც შეიცვალა მასში. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური კონფლიქტებისა და პატიების ძიების შესახებაა.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.
65 წლის ვიყავი, როცა შვილმა სახლიდან გამაგდო. სხვენში შემთხვევით ნაპოვნმა წერილებმა ჩემი წარსული და მომავალი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა არის ნამდვილი ოჯახი და ღირს თუ არა პატიება.
ერთ დროს დედამთილი ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო, მაგრამ მისი ავადმყოფობის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს ამბავი არის ტკივილის, სიძულვილის, პატიებისა და საკუთარი თავის პოვნის შესახებ. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთული გაკვეთილები სწორედ იმ ადამიანებისგან გვესწავლება, ვისთანაც ყველაზე რთულია ურთიერთობა.