ეს არის ჩემი ამბავი, ნინოსი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ლელას მეგობრობაში ჩადო და ბოლოს ყველაზე მტკივნეული ღალატი მიიღო. ემიგრაციაში, უცხო ქვეყანაში, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა გვერდში დგომა, აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საუკეთესო მეგობარი წლებია მატყუებდა და ჩემს ზურგს უკან მახეს მიწყობდა. ეს ამბავი ჩემი მცდელობაა გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ გადავურჩე ყველაზე ახლობელი ადამიანის ღალატს.
დედამ უარი თქვა მემკვიდრეობაზე ჩემი დეიდის სასარგებლოდ და ამან ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ვცხოვრობ დედასთან, ვზრუნავ მასზე, მაგრამ ახლა თავს სრულიად უძიროდ და უფასოდ ვგრძნობ. ეს ჩემი გულწრფელი წერილია იმედით, რომ ვიპოვი პასუხებს და გაგებას.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ არასოდეს ვიქნები მისი ოჯახის ნაწილი. ჩემი ქმარი, ლევანი, შუაში აღმოჩნდა – მე და მისი დედა, ქალბატონი ნინო, ერთმანეთს ვებრძოდით სიყვარულისთვის. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, როცა ყველაფერი ინგრეოდა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ოჯახის შეკრებაზე ჩემი ჩაცმულობის გამო დედამ და დამ საჯაროდ გამაკრიტიკეს. ეს ერთი შეხედვით უმნიშვნელო შემთხვევა აღმოჩნდა ჩემი ცხოვრების გარდამტეხი წერტილი. ახლა კი, ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — ოჯახის სიყვარული თუ მათი მოლოდინები.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილის ანდერძი წაიკითხეს და ჩემი ქმარი უქონელი დარჩა, ხოლო სიძე – ყველაფრის მფლობელი გახდა. ამ უსამართლობამ ჩვენი ოჯახი გაანადგურა და მე დღემდე ვერ ვპოულობ საკუთარ ადგილს. ახლა ვცდილობ გავიგო: მაქვს თუ არა უფლება, რომ განვიცდიდე და ვბრაზობდე, თუ უბრალოდ ეგოისტი ვარ?
ბავშვობაში მშობლები მეუბნებოდნენ, რომ ბიჭები ბევრნი იქნებოდნენ ჩემს ცხოვრებაში და ზედმეტად არ უნდა ვინერვიულო. ვინ იფიქრებდა, რომ ბოლოს კლასელს გავყვებოდი ცოლად? ახლა ორი შვილი გვყავს, მაგრამ სიყვარული, რაც გვაერთიანებდა, სადღაც გაქრა და ჩვენი ამბავი სულ სხვანაირად დასრულდა.
თორმეტი წელი ვაშენებდით სახლს, რომელიც ჩვენი თავშესაფარი იყო. ახლა კი, ჩვენი ქალიშვილი არიანა და მისი საქმრო გვთხოვენ, ეს სახლი მათ დავუთმოთ. ეს გადაწყვეტილება გულს მტკენს და ოჯახში დაძაბულობას იწვევს.
ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად წარმომედგინა, ვიდრე გამოვიდა. შვილის ოჯახში ჩარევა არ მინდოდა, მაგრამ როცა შენი რძალი სახლში არაფერს აკეთებს და შვილიშვილი მშიერი გხვდება, როგორ უნდა გაჩერდე? ახლა კი ჩემი შვილი მეუბნება, რომ მის ოჯახს ვანგრევ და საკუთარ თავში ეჭვი მეპარება – მართლა ასეა?
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი ჩვეულებრივი სადღესასწაულო საღამო ჩემს ცხოვრებაში ნამდვილ დრამად გადაიქცა. დედამთილის მკაცრი სიტყვები და ოჯახის დაძაბული ატმოსფერო მაიძულებს საკუთარ არჩევანზე დავფიქრდე. იქნებ, ზოგჯერ ყველაზე ახლობლებიც კი ვერ გვიგებენ ისე, როგორც გვინდა.
მე ვარ ელზაბეთა. ეს არის ამბავი იმ ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე კვირის შესახებ, როცა ოჯახის კონფლიქტებმა, შიშებმა და მოულოდნელმა დახმარებამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ისტორია იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობლებმაც კი გაგიცრუონ იმედი, მაგრამ დახმარება სრულიად მოულოდნელი მხრიდან მოვიდეს.
მე ვარ ნინო, ორი შვილის დედა, და დღეს მოგიყვებით ჩემს უფროს შვილზე, ლევანზე. ვუყურებ, როგორ ცვლის მას ქორწინება თამართან, როგორ ბრუნდება სახლში ყოველდღე ჩახრილი თავით, და როგორ მძიმდება ჩვენს შორის სიჩუმე. ეს არის დედის ტკივილის, შვილის ჩუმი სასოწარკვეთისა და კითხვების ისტორია, რომელთა ხმამაღლა დასმასაც ვერავინ ბედავს.
ქორწინების შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ქმარი მხოლოდ დედამისს უსმენს. ვცხოვრობდით მის სახლში, სადაც ყოველდღე ვგრძნობდი, როგორ ვკარგავდი საკუთარ ხმას. ახლა ვნანობ, რომ ამდენი დრო დავუთმე მათ და საკუთარ თავს დავკარგე.