ყველა ფიქრობს, რომ ჩემი დედამთილი ყველაზე კეთილი ადამიანია, მაგრამ მისმა „დახმარებამ“ ჩვენი ოჯახი თითქმის დაანგრია. ვცდილობდი გამეგო, რატომ ვერ ვპოულობდი ჩემს ადგილს საკუთარ სახლში, სანამ არ მივხვდი, რომ მისი ჩარევა ყველაფერს ანგრევდა. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, სადაც სიყვარული, ტკივილი და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ებრძვის.
მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
ჩემი ქმარი, ივანე, ყოველთვის ოცნებობდა სოფელში ცხოვრებაზე, მე კი ქალაქის ხმაურსა და მშობლების ბინას ვერ ვშორდებოდი. მისი სურვილი გადასახლების შესახებ ყოველდღიურ კამათად იქცა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მშობლებთან ერთად ქალაქში ვესტუმრეთ. ეს ვიზიტი ყველაფერს შეცვლიდა – ჩემს თავსაც, ივანესაც და ჩვენს ქორწინებასაც.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ოჯახური ტკივილის ზღვარზე ვიარე. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა კაცმა, რომელსაც ვენდობოდი, ჩემი შვილის მიმართ გულგრილობა გამოავლინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელმაც განქორწინების შემდეგ ყველაფერი დაკარგა – სახლიც, მანქანაც, საკუთარი თავი. ეს არის ჩემი ისტორია ღალატზე, ღირსების შენარჩუნებაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთმა ადამიანმა მთელი შენი სამყარო დაანგრიოს. მინდა გაგიზიაროთ ჩემი ტკივილი და იმედი, რომ იქნებ ვიღაცამ ამ ამბავში საკუთარი თავი ამოიცნოს.
ეს არის ჩემი ამბავი, ერთი ჩვეულებრივი პენსიონერის, რომელიც სუპერმარკეტში შესვლისას თითქოს ახალ სამყაროში ხვდება. აქ ყველაფერი თითქოს ჩემ წინააღმდეგაა: ვიწრო დერეფნები, მაღალ თაროებზე აწეული პროდუქტები და მუდმივად აჩქარებული ახალგაზრდები. ამ ამბავში მინდა გაგიზიაროთ ჩემი განცდები, ტკივილი და იმედი, რომ ოდესმე სუპერმარკეტიც ჩვენზე, ხანდაზმულებზეც იფიქრებს.
ყველაფერი დაიწყო მაშინ, როცა მე და იაკობმა გადავწყვიტეთ, რომ ქორწილი უბრალო და მყუდრო ყოფილიყო, მაგრამ მისი დედა, მარიამი, სულ სხვა გეგმებით მოვიდა. ოჯახური დაძაბულობა, ცრემლები და საკუთარი თავის ძიება – ეს იყო ჩემი გზა საკუთარი ხმის პოვნამდე. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ ვისწავლე სიყვარულსა და ოჯახის ზეწოლას შორის საკუთარი თავის დაცვა.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა იმ დღეს, როცა დედამთილი ჩვენს სახლში გადმოვიდა. მეგონა, რომ სწორად ვიქცეოდი, მაგრამ მალე ჩვენი ოჯახური სიმშვიდე დაძაბულობამ და გაურკვევლობამ შეცვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავს და ოჯახს ისევ ვიპოვო ამ ქაოსში.
დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.
მე ვარ დათო და მეგონა, რომ ბედნიერება ვიპოვე, როცა ნინო შევირთე ცოლად. მაგრამ მისი დედა, ქალბატონი მარინე, თავიდანვე არ მალავდა ჩემს მიმართ უნდობლობას. მისი ინტრიგები ნელ-ნელა ანგრევდა ჩვენს ოჯახს, სანამ საბოლოოდ ყველაფერი არ დავკარგე.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც დაკარგა შვილი იმ დღეს, როცა ბედნიერებას ველოდით. ნატანი ჩვენი ოჯახისთვის სინათლე იყო, მაგრამ ერთი ღამის შეცდომამ ყველაფერი შეცვალა. ახლა მხოლოდ კითხვები დამრჩა და ტკივილი, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოვცემ.