ოთხი კედლის ჩრდილში ვცხოვრობ უკვე ორმოცი წელია. აქ გავზარდე ჩემი შვილი, დავემშვიდობე ჩემს ქმარს და მარტო ყოფნა ვისწავლე. ახლა კი, როცა ჩემი შვილი მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან გადავიდე სხვა ქალაქში, ვგრძნობ, რომ წარსულის დატოვება ყველაზე რთული გადაწყვეტილებაა.
დედაჩემის დუმილი და მამაჩემის ყვირილი ბავშვობიდანვე მახრჩობდა. ძველი ჯაგრისი, რომელიც ბაბუას ეკუთვნოდა, ჩემი ერთადერთი მეგობარი და თავშესაფარი გახდა. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვცდილობდი საკუთარი ხმა მეპოვნა ოჯახში, სადაც ჩემი არსებობა თითქოს არავის აინტერესებდა.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილი, ქალბატონი ნინო, ჩვენთან საცხოვრებლად გადმოვიდა. რაც თავდაპირველად სიყვარულის და ზრუნვის ჟესტად ჩანდა, მალე ოჯახური ქაოსის და შინაგანი ბრძოლების წყაროდ იქცა. ეს ჩემი გულწრფელი აღსარებაა საზღვრებზე, ერთგულებაზე და საკუთარი თავის ძიებაზე ოჯახურ ქაოსში.
წლებია, ვცდილობდი ყველასთვის ბედნიერი ქალის სახე შემენარჩუნებინა, მაგრამ შინაგანად მარტოობასა და ტკივილში ვიხრჩობოდი. ჩემი ნამდვილი გრძნობები მხოლოდ მაშინ გამოვამჟღავნე, როცა ემიგრაციაში, იტალიაში, ოჯახის წევრების წინაშე დავიშალე. სწორედ ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ დახმარების თხოვნა სისუსტე კი არა, ნამდვილი ძალაა.
ჩემი სახელია ელიზა. ორმოცდაათის შემდეგ პირველად შევიყვარე და ამან ჩემი ოჯახი და მთელი სოფელი ჩემს წინააღმდეგ მოაქცია. ეს არის ჩემი ბრძოლა ბედნიერებისთვის, მარტოობისა და საზოგადოების წინააღმდეგ.
მე ვარ ნინო, 69 წლის. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემმა შვილმა, ლაშამ, მთხოვა, სახლი მისთვის დამეთმო. ახლა ვცდილობ, დედობრივი სიყვარული და საკუთარი თავის დაცვა ერთმანეთს შევუსაბამო.
ყოველთვის ვგრძნობდი თავს უხილავად, დედაჩემის დუმილსა და მამის რისხვას შორის მოქცეულად, ჩვენს პატარა ბინაში ვარნის ქუჩაზე, თბილისში. ერთ დღეს, ბაბუაჩემის ძველი ფუნჯი ვიპოვე კარადაში, რომელიც ჩემთვის იმედისა და ამბოხის სიმბოლოდ იქცა. ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ ვიბრძოლე საკუთარი ხმისა და თავისუფლებისთვის, მიუხედავად ოჯახის წნეხისა და გაუგებრობისა.
მე მქვია თამარი. ვცხოვრობ პატარა ბინაში ათენში, ჩემს მეუღლესთან, ლევანთან და ჩვენს ოთხი წლის შვილთან, ნიკასთან ერთად. ყოველდღე ვგრძნობ, როგორ ვკარგავ საკუთარ თავს ამ ოთხ კედელში და ვოცნებობ ნამდვილ სახლზე, სადაც სიყვარული და გაგება იქნება.
მე ნინო ვარ, თბილისელი ქვრივი. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მარტოობისა და ოჯახის განსჯის შიშში ვცხოვრობდი. ყველაფერი შეიცვალა, როცა ჩემს ცხოვრებაში ლევანი გამოჩნდა – მაშინ დაიწყო ნამდვილი ბრძოლა საკუთარი თავისთვის, ოჯახისათვის და ბედნიერების უფლებაზე.
ეს დღე არასდროს დამავიწყდება. დედის თვალებში დანახული ტკივილი და ჩუმი საყვედურები დღემდე მაწუხებს. ყოველ საღამოს ვეკითხები საკუთარ თავს, სწორად მოვიქეცი თუ არა და ოდესმე მაპატიებს თუ არა.
ერთ ღამეს დედამთილთან მარტო დავრჩი და ყველაფერი თავდაყირა დადგა. მას შემდეგ მეშინია, ისევ მარტო დავრჩე მასთან და ვერ ვხვდები, როგორ გამოვასწორო ეს ყველაფერი. ვწერ ჩემს ისტორიას, რომ გავიგო, მარტო ვარ თუ სხვაც ასე გრძნობს და თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას.
მე ვარ ანა, ქალი, რომელმაც მთელი ცხოვრება მამის ჩრდილში გაატარა, საკუთარი ოცნებები ძმის წარმატებისთვის დათმო და ბოლოს არჩევანის წინაშე დადგა: საკუთარი ბედნიერება თუ ოჯახის რეპუტაცია. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ჩემი ტკივილი და ჩემი სიმამაცე, რომ ერთხელ მაინც საკუთარ თავს ვუთხრა „კი“. იქნებ თქვენც იცნობთ ამ გრძნობას?