თექვსმეტი წლის ასაკში, ქარიშხლიან ღამეს, გავიგე რომ ორსულად ვიყავი. ოჯახი დაინგრა, მეგობრებმა ზურგი მაქციეს, მაგრამ საკუთარ თავში და ჩემს შვილში ვიპოვე ძალა. ეს არის ჩემი გზა სირცხვილიდან სიყვარულამდე და ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის ამ სამყაროში.
ყველაფერი დაიწყო ერთი ჩვეულებრივი საუბრით სამზარეულოში, როცა დედამთილმა უცნაური წინადადება გამიკეთა. ახლა ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე რთული არჩევანის წინაშე ვდგავარ — უნდა ვენდო თუ არა ჩემი ქმრის ოჯახს და დავთმო ჩემი ბინა? ეს ამბავი ჩემი შიშების, იმედგაცრუების და საკუთარი თავის პოვნის გზაა.
ორი კვირის წინ დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად. მეგონა, უბრალოდ რთული იქნებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს იყო ემოციური ქარიშხალი, რომელმაც ჩემი ბავშვობის ტკივილები და ოჯახური დაპირისპირებები ისევ გააცოცხლა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ვიყო კარგი შვილი, როცა საკუთარ თავსაც ვერ ვპატიობ წარსულს.
ჩემი ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა, სანამ სიყვარულმა ისევ არ დამაკაკუნა კარზე. ჩემი ქალიშვილი ეჭვებით იყო სავსე, მაგრამ მე უნდა დამეცვა ჩემი არჩევანი და მეჩვენებინა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ტკივილი და იმედი, რომ ოჯახი ბოლოს მაინც გამიგებს.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა მეზობელმა ერთი წინადადება მითხრა. მეგონა, რომ ქმარი გვიანობამდე მუშაობდა ჩვენი მშვიდი მომავლისთვის, მაგრამ სიმართლე სულ სხვა აღმოჩნდა. ეს ამბავი ჩემი ნდობის, სიყვარულისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, სადაც დედამთილის ფავორიტიზმი ჩემს შვილებზე ოჯახურ კონფლიქტად გადაიქცა. ვცდილობ გავიგო, რატომ უყვარს მას ერთი შვილიშვილი მეორეზე მეტად და როგორ დავიცვა ჩემი პატარა უსამართლობისგან. ეს ამბავი სავსეა შინაგანი ბრძოლებით, დიალოგებითა და იმედგაცრუებით.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დაგვინგრია დედამთილმა მშვიდი ცხოვრება. ერთი გადაწყვეტილება, მიღებული ოჯახის ზეწოლით, აღმოჩნდა ჩვენი ბედნიერების დასასრული. ახლა ვცდილობ გავიგო, შეიძლება თუ არა ნდობის აღდგენა, როცა ყველაფერი ინგრევა.
პენსიაზე გასვლის შემდეგ მეგონა, რომ ცხოვრება დამთავრდა. მაგრამ ინგლისურის კურსზე ჩაწერამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. იქ შევხვდი ადამიანს, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.
მე ვარ ნინო, 30 წლის ქალი თბილისიდან, რომელიც დღემდე დედის ჩრდილში ცხოვრობს. ჩემი ცხოვრება მუდმივად კონტროლსა და მოლოდინებს შორისაა გაჭედილი, რაც თავისუფლებისა და ბედნიერების საშუალებას არ მაძლევს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და დამოუკიდებლობის ძიების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, როცა დედის გულის ტკივილმა და განრისხებამ მაიძულა, დავუპირისპირდე სკოლას და მთელ სისტემას. ჩემი შვილი, ნიკუშა, უყურადღებოდ დატოვა მასწავლებელმა, სანამ ყველაფერი ძალიან გვიან არ გახდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი დედის ბრძოლამ შეცვალოს ბევრი ადამიანის ცხოვრება.
ჩემი შვილის დაბადების დღიდან ცხოვრება თავდაყირა დამიდგა. ოჯახი ნელ-ნელა ინგრეოდა, მე კი სიყვარულსა და ტკივილს შორის ვიხრჩობოდი. დღემდე ვერ ვპასუხობ, შეიძლება თუ არა, ერთდროულად გიყვარდეს და უარყოფდე.
სადილისთვის ვემზადებოდი, იმედით, რომ მშვიდი ოჯახური დღე გვექნებოდა. მაგრამ ერთი ფრაზა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და მე ვრჩები შუაში — დედა, რომელსაც არჩევანის გაკეთება სთხოვეს. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება კი დედა ოდესმე იყოს საკმარისად სამართლიანი?