ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გაკვეთილი მივიღე მაშინ, როცა საუკეთესო მეგობარი ჩემს სახლში შევიფარე. მეგონა, რომ მასზე მეტად არავინ მიყვარდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ჩემი ოჯახი და სიყვარული საფრთხეში იყო. ახლა ვხვდები, რომ ნამდვილი ღალატი მხოლოდ საყვარელი ადამიანისგან კი არა, მეგობრისგანაც შეიძლება დაგატყდეს თავს.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც ყველაფერი დათმო შვილის გადასარჩენად. სახლი გავყიდე, რომ ნიკას კრიზისში დავხმარებოდი, მაგრამ რამდენიმე თვეში აღმოვაჩინე, რომ ფული აზარტულ თამაშებში გაფლანგა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
მე მქვია ნინო და უკვე ოცდაათი წელია, რაც ვცდილობ ჩემი ქალიშვილის ცხოვრება უკეთესად მოვაწყო. მარიამი ყოველთვის განსაკუთრებული იყო — მგრძნობიარე, მორცხვი, მუდამ ჩემს ჩრდილში. ახლა კი, როცა ემიგრაციაში ვარ და ჩემი ცხოვრება სულ სხვა რეალობაში გადის, ვხვდები: დროა, საკუთარ თავს და მასაც მივცე თავისუფლება.
ოცწლიანი ქორწინების შემდეგ, ჩემი ქმარი უბრალოდ წავიდა. ორი წლის შემდეგ დაბრუნდა, მაგრამ ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო. ეს არის ჩემი ამბავი, სავსე ტკივილით, იმედგაცრუებით და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენით.
პირველად რომ დედამთილის სახლში შევედი, მაშინვე უცხოდ ვიგრძენი თავი. წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ის იყო ჩემი უბედურების მიზეზი, მაგრამ როცა დაქვრივდა, ყველაფერი შეიცვალა. ახლა ვხვდები, რამდენად მწარედ ვცდებოდი და როგორ დავკარგე საკუთარი თავი ოჯახური ომების შუაგულში.
სამოცდაორი წლის ასაკში სიყვარული ჩემთვის მოულოდნელი იყო. ჩემი შვილი ჩემს გრძნობებს არ იღებს და დამცინის. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის კონფლიქტების და ახალი ბედნიერების ძიების შესახებაა.
ყოველთვის მეგონა, რომ პენსიაზე გასვლის შემდეგ ჩემი ცხოვრება დაიწყებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ოჯახი ისევ ჩემგან ითხოვს ყველაფერს. მიყვარს შვილიშვილები, მაგრამ აღარ მინდა მხოლოდ დამხმარე ვიყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ოც წელზე მეტი დედაჩემის ავადმყოფობის ჩრდილში ვიცხოვრე, საკუთარი თავი დავკარგე. ახლა, როცა ის აღარ არის, აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი, რისთვისაც ვიბრძოდი, სხვას დარჩა. ვცდილობ გავიგო, რა აზრი ჰქონდა ამ ყველაფერს და როგორ უნდა ვიცხოვრო ახლა, როცა აღარაფერი მაქვს.
სამი წლის წინ, როცა ჩემი შვილი დახმარებას მთხოვდა, არც კი დავფიქრებულვარ. მეგონა, დროებითია, მაგრამ დღემდე ვზივარ შვილიშვილებთან, ვამზადებ საჭმელს, ვასწავლი გაკვეთილებს და საკუთარ ცხოვრებას ვკარგავ. ახლა კი ვეკითხები საკუთარ თავს: სად მთავრდება დედობრივი სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დავიწყება?
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ მის უჯრაში წერილი ვიპოვე, რომელიც არასდროს გაუგზავნია. ამ წერილმა მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და მაიძულა, თავიდან შემეხედა დედაჩემის სიჩუმისა და სევდისთვის. ახლა ვხვდები, რამდენი რამ დამალული იყო მის გულში და რამდენი პასუხი ვერ მივიღე მის სიცოცხლეში.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და ნინიკოს შორის საიდუმლო არ იქნებოდა. მის გვერდით ვიდექი, როცა ქმარს დაშორდა, მაგრამ ახლა, როცა ისევ შერიგდნენ, მე მისი მტერი გავხდი. ეს ამბავი ჩემი ყველაზე დიდი ტკივილია და დღემდე ვერ ვპოულობ პასუხს, რა დავაშავე.
ეს არის ჩემი ისტორია – ქალის, რომელიც წლების განმავლობაში ცდილობდა ოჯახი შეენარჩუნებინა, სანამ საბოლოოდ ძალა არ გამოეცალა. როცა დავნებდი და საკუთარ თავზე ზრუნვა დავიწყე, ჩემი ქმარი მოულოდნელად შეიცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ბრძოლა იქ, სადაც მარტო ხარ.