ყოველთვის მეგონა, რომ მე და მიხეილს განსაკუთრებული კავშირი გვქონდა. ახლა კი ვგრძნობ, თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ დამატება ვარ – დედამთილის ჩრდილში მოქცეული. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე, რომ ჩემს შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. დღეს კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი გვერდში დგომა, მის სახლში ჩემთვის ადგილი აღარ დარჩა. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, მაგრამ ვიცი, რომ ბევრ ქართველ დედასაც ასე სტკივა.
ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ჩემი სიამაყე იყო. როცა მან ოჯახი შექმნა და გერმანიაში წავიდა, მეგონა, რომ ჩვენი კავშირი არ გაწყდებოდა. ახლა კი, მის ზარს ველოდები და საკუთარ თავთან მარტო ვრჩები.
როცა გავიგე, რომ ბებია ვხდებოდი, სიხარულისგან ცრემლები წამსკდა. მაგრამ მალე აღმოვაჩინე, რომ ჩემი აზრი არავის აინტერესებს და ყველამ უბრალოდ უფასო ძიძად ჩამთვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი დავიცვა და ოჯახში ჩემი ადგილი ვიპოვო.
ჩემი ქალიშვილი ყოველთვის ამბობდა, რომ დედობა არ აინტერესებდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად სჭირდება დახმარება, მე არ ვიცი, შევძლებ თუ არა მის გვერდით დგომას. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და ოჯახის სიყვარულის შესახებაა.
ყოველთვის ოჯახი იყო ჩემთვის მთავარი. მე ვიყავი ის, ვინც ყველაფერს აკონტროლებდა, მაგრამ ახლა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა ყურადღება, დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც სიყვარული, ტკივილი და მიტოვებულობის გრძნობა ერთმანეთს ებრძვის.
ერთ დროს დედამთილი ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო, მაგრამ მისი ავადმყოფობის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს ამბავი არის ტკივილის, სიძულვილის, პატიებისა და საკუთარი თავის პოვნის შესახებ. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთული გაკვეთილები სწორედ იმ ადამიანებისგან გვესწავლება, ვისთანაც ყველაზე რთულია ურთიერთობა.
ჩემი ვაჟი, ნიკოლოზი, ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების ცენტრი, მაგრამ მისი შვილის დაბადების შემდეგ ჩვენს შორის გაუცხოება გაჩნდა. დიდხანს ვერ ვხვდებოდი, რატომ დამშორდა ასე მოულოდნელად, სანამ სიმართლე არ გავიგე. ეს ამბავი არის დედის ტკივილის, შეცდომების და იმედის ისტორია.
სამოცდაშვიდი წლის ასაკში მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დასრულდა და მხოლოდ სიმშვიდე დამრჩენოდა. მაგრამ მოულოდნელად, სრულიად უცხო ქვეყანაში, სიყვარულმა ისევ დამაკაკუნა კარზე. ეს ამბავი არის იმედის, ტკივილის, ოჯახური კონფლიქტების და მეორე ახალგაზრდობის შესახებ.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
წლების განმავლობაში ვცხოვრობდი უხილავი ტვირთით, რომელიც მხოლოდ მე მეხებოდა. მეგონა, რომ დედობა არ გამომდიოდა, რომ ჩემი შვილი ჩემგან შორს იყო და ეს ჩემი ბრალი იყო. მაგრამ ერთმა გულწრფელმა საუბარმა ჩემსა და ჩემს გოგონას შორის ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
ზაფხული შვილიშვილებთან მეგონა ბედნიერებას მომიტანდა, მაგრამ სინამდვილეში მარტოობისა და დაუფასებლობის გრძნობამ შემიპყრო. ჩემი შვილისა და რძლის თხოვნით დავთანხმდი, მაგრამ მათი მადლიერების ნაცვლად მხოლოდ მოთხოვნები და წყენა მივიღე. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი თავი ასე მსხვერპლად გაიღო, თუ არავინ აფასებს შენს სიყვარულსა და ზრუნვას?