ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ ქუჩაში აღმოვჩნდებოდი. ამ სახლში, სადაც მეგონა, რომ ოჯახი მყავდა, აღმოვაჩინე სიმართლე, რომელმაც ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა უნდა გადავწყვიტო, დავთმო ღირსება თუ ბოლომდე ვიბრძოლო ჩემი შვილებისთვის.
ოთხმოცი წლის ვარ და დღემდე მახსოვს ის ღამე, როცა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. მიტოვებული ჩვილი ჩემს კართან დამხვდა, და მე გადავწყვიტე, გამეზარდა როგორც საკუთარი შვილი. დღეს ჩემი ვაჟი წარმატებულია, მაგრამ წარსულის ტკივილი და ბედნიერება დღემდე თან მდევს.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ეს ჩემი ამბავია — დედამთილის, რომელსაც ძალიან უნდა, რომ მომავალ რძალთან გულწრფელი ურთიერთობა ჰქონდეს, მაგრამ ყოველ ჯერზე თითქოს კედელს ეჯახება. ვცდილობ, გავუგო, მაგრამ მისი სიჩუმე და გულგრილობა გულს მტკენს. იქნებ თქვენ მირჩიოთ, როგორ მოვძებნო გზა მის გულამდე?
ერთ ჩვეულებრივ ზამთრის დღეს, მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიაში, ძველ კაბაში წერილი ვიპოვე. მაშინ ჩემი ოჯახი დაშლის ზღვარზე იდგა, მე კი – სასოწარკვეთილებასა და იმედს შორის ვიბრძოდი. ეს წერილი ყველაფერს შეცვლიდა და მაიძულებდა, თავიდან შემექმნა საკუთარი ცხოვრება.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ქრისტიანმა მითხრა, რომ მოხუცთა სახლში გადასვლა სჯობდა. ამ სიტყვებმა გული მომიკლა, მაგრამ სწორედ აქედან დაიწყო ჩვენი ურთიერთობის ახალი ეტაპი. ეს არის ამბავი ტკივილის, გაუგებრობისა და ბოლოს — პატივისცემით აღსავსე შერიგების.
დედაჩემმა, მიუხედავად ჩვენი სირთულეებისა, მემკვიდრეობა დეიდა ელისთვის დათმო. თავიდან ეს უსამართლობად მომეჩვენა, მაგრამ მოვლენებმა ჩვენი ოჯახი შეცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი საჩუქარი სწორედ უარის თქმით მოდის.
ოცდაათი წელი მარტო მე და ჩემი მიხო ვიყავით. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ, მეგონა, რომ დაბრუნებისას ოჯახში სითბო და მადლიერება დამხვდებოდა, მაგრამ რეალობა სრულიად სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა?
სამი შვილის დედა ვარ. ქმარი გარდამეცვალა, როცა უმცროსი მხოლოდ ექვსი თვის იყო. დედაჩემი უარს ამბობს შვილების მოვლაზე, მაგრამ მე მაინც უნდა ვიპოვო გზა, რომ ოჯახი არ დავანგრიო.
ჩემი ქმარი მივლინებაში იყო, როცა შემთხვევით გავიგე, რომ დედამთილმა ჩვენი სახლის გასაღების ასლი გააკეთა. ეჭვმა არ მომასვენა და გადავწყვიტე, სიმართლე გამომერკვია. რაც აღმოვაჩინე, სამუდამოდ შეცვალა ჩემი დამოკიდებულება ოჯახისა და ნდობის მიმართ.
მამაკაცი წავიდა ახალგაზრდა ქალთან, მე კი პირველად ამოვისუნთქე. ეს იყო 33-წლიანი ქორწინების დასასრული, მაგრამ ჩემი ახალი ცხოვრების დასაწყისი. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ბედნიერება მხოლოდ სხვებისთვის უნდა დავთმო?
მთელი ცხოვრება მარტო ვშრომობდი, ვზოგავდი, ვოცნებობდი ერთ დიდ დღესასწაულზე. როცა ოცნება ავიხდინე და ჩემი 60 წლის იუბილე საკუთარი ძალებით აღვნიშნე, შვილმა და რძალმა ზურგი მაქციეს. ახლა ვცხოვრობ კითხვით: ნუთუ მართლა ეგოისტი ვარ?