ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ აღმოვჩნდი სრულიად მარტო უცხო ქვეყანაში, როგორ დამტოვა ოჯახმა და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენაში, ლოცვაში და მეგობრების მხარდაჭერაში. ჩემი ცხოვრება დაინგრა ერთი ღამის განმავლობაში, მაგრამ ღმერთმა მაპოვნინა გზა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიბნელეშიც კი იპოვო სინათლე.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ოჯახის წევრების მოლოდინები და საკუთრების საკითხი ერთმანეთს შეეჯახა. როცა დედამ ცრემლებით მთხოვა, ბინა ძმას და მის ცოლს დავუთმო, მივხვდი, რომ ზოგჯერ ყველაზე ახლობელი ადამიანები ყველაზე მეტად გვტკენენ. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ბინა მთელი ოჯახის ბედნიერებასა და ურთიერთობებს გადაეწყვიტოს.
ეს იყო ჩემი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი დღე, მაგრამ ერთი დაუფიქრებელი სადღეგრძელო ყველაფერს შეცვლიდა. იმ ღამეს მომხდარი დღემდე მახსენდება და საკუთარ თავს ვეკითხები: შეიძლებოდა კი ამ ყველაფრის თავიდან აცილება? ოჯახმა შეიძლება ყველაზე დიდ სიყვარულსაც კი დაასვას წერტილი?
ეს ამბავი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედაჩემმა ჩემი შვილებისთვის ნაყიდი საჩუქრები ჩემს დას მისცა. მაშინ მივხვდი, რომ ოჯახში ყოველთვის მეორეხარისხოვანი ვიყავი. ახლა კი ვცდილობ, საკუთარ შვილებს ის ტკივილი არ ვაგრძნობინო, რაც მე გამოვიარე.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა მიხეილმა მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ჩემი ხმა აღარ ისმოდა. ახლა კი, როცა წასვლის ზღვარზე ვარ, ვხვდები, რომ საკუთარი თავი უნდა ვიპოვო.
ჩემი შვიდი წლის შვილმა მითხრა, რომ სათამაშოების ალაგება ქალის საქმეა. ამ სიტყვებმა ჩემი ბავშვობის ტკივილები გააცოცხლა და ოჯახში არსებული მოლოდინების წინააღმდეგ ამომწურავი ბრძოლა დამაწყებინა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი კონფლიქტის, ოჯახის ტრადიციებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ყველაფერი ერთი ჩვეულებრივი საღამოთი დაიწყო, როცა მიშომ მითხრა: „უბრალოდ სადილია, რა პრობლემაა?“ ამ სიტყვებმა თითქოს მთელი ჩემი წლები, ჩემი შრომა და სიჩუმე ერთ წამში გააქრო. გადავწყვიტე, რომ დრო იყო, ჩემი ხმა ამეტანა და ყველასთვის დამენახვებინა, რას ნიშნავს ქალი იყო ქართულ ოჯახში.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ოჯახური კონფლიქტი, დედამთილის ჩარევა და ქმრის ულტიმატუმი ჩემს ყოველდღიურობას განსაზღვრავს. მე ვცდილობ, საკუთარი თავი არ დავკარგო, მაგრამ უკვე აღარ ვიცი, სად მთავრდება ჩემი მოთმინება. იქნებ თქვენ მითხრათ, რა უნდა გავაკეთო?
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელიც ქმარმა სამწლიანი შვილისთან ერთად მიატოვა. ყოველდღიურ ბრძოლაში ვცდილობ ღირსება შევინარჩუნო, როცა ვუყურებ, როგორ იზრდება ჩემი შვილი იმ ქალის გვერდით, რომელსაც არც მე ვადარდებ და არც ჩემი შვილი. ამ უსამართლობისა და ბრაზის ფონზე ვეძებ ძალას, რომ ცხოვრება გავაგრძელო.
დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
ერთ ზაფხულს აღმოვაჩინე, რომ დედაჩემი, რომელიც საქართველოში დარჩა და ჩემს შვილებს უვლიდა, სინამდვილეში მათ საკმარისად არ აჭმევდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვიურად ფულს ვუგზავნიდი. ეს ამბავი დამნაშავეობის, უნდობლობისა და ოჯახის ხელახლა შეკვრის მტკივნეული მცდელობის შესახებაა. მე ვცდილობდი გამეგო, მეპატიებინა თუ დამესაჯა დედა – და ამ პროცესში საკუთარი თავის შეცნობაც მომიწია.
ერთ დღეს მამა დავკარგე, მეორე დღეს კი დედაჩემის მიმართ ნდობა. ეს არის ჩემი ამბავი ოჯახის ღალატზე, დაკარგულ მემკვიდრეობასა და სიმართლის ძიებაზე. დღემდე ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება აპატიო ადამიანს, რომელმაც არა მხოლოდ ფული, არამედ ცხოვრების ნდობაც წაგართვა?