ეს ჩემი ისტორიაა, ნინო ვარ, ქართველი ემიგრანტი მადრიდში. ბებიის მემკვიდრეობამ ჩვენი ოჯახი ორ ნაწილად გაყო და სიყვარულიც გამოცდას ჩაუტარდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება უსამართლობამ და ოჯახის წევრების არჩევანმა ყველაზე ახლობლებს შორისაც კი გაუცხოება და ტკივილი გამოიწვიოს.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც შვილის დაკარგვის ტკივილი და იმედის ნაპერწკალი ერთმანეთს ებრძვის. პეტრეს გული ახლა ვალენტინას გულში ცემს და მე ყოველდღე ვცდილობ, ამ ტრაგედიაში ცხოვრების აზრი ვიპოვო. იქნებ, სიყვარულმა და თანაგრძნობამ შეძლოს ის, რაც სიკვდილმა ვერ შეძლო – დაგვაბრუნოს ადამიანებად.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნანა გიორგაძის, ქართველი მასწავლებლის, რომელიც ემიგრაციაში, ამერიკაში, სკოლაში მუშაობდა. ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული დღე მაშინ დადგა, როცა მოსწავლეებმა დამცინეს და დამამცირეს ისე, რომ თავი სრულიად მარტო და უძლური ვიგრძენი. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ტკივილზეა, არამედ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა ან ქცევა ადამიანის ცხოვრებას სამუდამოდ დაასვამს დაღს.
მე მქვია მელანო და უკვე ექვსი თვეა, ნათანის ოჯახთან კონფლიქტის შემდეგ, მათთან ურთიერთობას ვარიდებ თავს. ნათანი კი მაინც მთხოვს, რომ ოჯახურ სუფრებზე ჩავერთო, თუნდაც მხოლოდ საჭმლის მომზადებით და სუფრის გაშლით. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლაა, სადაც სიყვარულსა და ღირსებას შორის ვიხლიჩები.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ხმის მოსმენა მატარებლის სადგურზე ჩემი ერთადერთი ნუგეში იყო. როცა ეს ხმა შეცვალეს, მთელი ჩემი სამყარო კიდევ ერთხელ დაინგრა და მე ყველაფერს ვეცადე, რომ მისი ხმა უკან დამებრუნებინა. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, ოჯახური კონფლიქტები და იმედის ძიება უცხო ქვეყანაში.
საღამოს დაღლილი სახლში დაბრუნებისას მივხვდი, რომ ასე ცხოვრება აღარ შემეძლო. ჩემი ოჯახი, ჩემი ოცნებები და ჩემი თავი დავკარგე რუტინაში. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ გადავწყვიტე, რომ აღარ დავკმაყოფილდები მხოლოდ გადარჩენით და ვიბრძოლებ ბედნიერებისთვის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობდი, შერეული ოჯახის კონფლიქტი გადამეწყვიტა, მაგრამ საბოლოოდ ყველაზე ძვირფასი დავკარგე. ჩემი შვილის, თიმოთის, გაგზავნა სოფელში თითქოს გამოსავალი იყო, მაგრამ ამან ჩვენი ოჯახი კიდევ უფრო დააშორა. ახლა ვცდილობ გავიგო, იყო თუ არა ეს სწორი არჩევანი და როგორ უნდა ვიცხოვროთ დანაკარგთან ერთად.
ჩემი ყოფილი დედამთილი, ვიოლეტა, მოულოდნელად დამიკავშირდა და სახლში დამპატიჟა. წლების წინ ჩვენი ურთიერთობა მტკივნეულად დასრულდა, მაგრამ ახლა თითქოს რაღაც შეიცვალა მასში. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური კონფლიქტებისა და პატიების ძიების შესახებაა.
მე ვარ ნინო, საბავშვო ბაღის მასწავლებელი თბილისში. პატარა ნიკას ჩუმმა ტკივილმა და ოჯახურმა ბრძოლამ სამუდამოდ შემიცვალა ბავშვებზე და მათ სამყაროზე წარმოდგენა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ ვცდილობდი დახმარებას მაშინაც კი, როცა ყველაფერი ჩემს წინააღმდეგ იყო.
ჩემი ქმრის მშობლები შეძლებულები არიან, ჩვენ კი ყოველდღიურ ფინანსურ ბრძოლაში ვართ. მათ შვილიშვილს ძვირადღირებულ სათამაშოებს ყიდულობენ, მაგრამ სახლში წაღების უფლებას არ აძლევენ — ეს ყველაფერი ჩვენს ოჯახში დაძაბულობას და გაუგებრობას იწვევს. ეს ჩემი ემოციური ამბავია, სადაც სიყვარულსა და პატივისცემას მატერიალური შესაძლებლობები და ოჯახური კონფლიქტები ეჯახება.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი გადაწყვეტილება მთელ ოჯახს თავდაყირა აყენებს. ვცდილობ, სწორად მოვიქცე, მაგრამ ჩემი შვილის წყენა და შვილიშვილების გაუცხოება გულს მტკენს. იქნებ თქვენ მითხრათ, რა უნდა მექნა სხვანაირად?
ერთ ღამეს შემთხვევით გავიგონე, როგორ გეგმავდა ჩემი შვილი ჩემს მოხუცთა სახლში გადაყვანას და ბინის თავის სახელზე გადაფორმებას. მას შემდეგ ძილი დავკარგე, გულში კი უამრავი კითხვა და ტკივილი დამიგროვდა. ახლა თქვენ გიყვებით ჩემს ამბავს, იმედით, რომ თქვენი აზრი და რჩევა დამეხმარება.