მე ვარ ეკა, ქალი, რომელმაც უბედური შემთხვევის შემდეგ ფეხები დაკარგა. ჩემი ქმარი, გიგი, ჩემს გვერდით დარჩა მაშინაც კი, როცა ყველაზე მეტად მეშინოდა, და ისწავლა თმის დაწნა, რომ თავი ლამაზად მეგრძნო. ეს ჩვენი ისტორიაა ტკივილსა და იმედს შორის, სადაც ყოველდღიურ სირთულეებს ერთად ვებრძოდით და სიყვარულს თავიდან ვპოულობდით.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ქმარმა მითხრა, რომ ჩემი ადგილი სამზარეულოშია. წლები გავიდა, მაგრამ შინაგანი სიცარიელე და მონოტონურობა სულ უფრო მძაფრად ვიგრძენი. ბოლოს მივხვდი, რომ საკუთარი თავის პოვნა და განვითარება ჩემი უფლებაა, თუნდაც ამის გამო ოჯახში ქარიშხალი ამოვარდეს.
ეს არის ჩემი ამბავი, როგორ მივიღე რძალი და მისი პატარა შვილი ჩემს ოჯახში. თავიდან მეგონა, რომ ეს უბრალოდ ცხოვრების მორიგი სიურპრიზი იყო, მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ყველაფერი გაცილებით რთული და ემოციური იქნებოდა. ამ გზაზე ბევრი ტკივილი, გაუგებრობა და ბოლოს — ნამდვილი სიყვარული და ერთობა ვიპოვეთ.
ყველაფერი ერთ ღამეში შეიცვალა – ჩემი ცოლის მოულოდნელმა ავადმყოფობამ ჩვენი ოჯახი თავდაყირა დააყენა. იმ დღეებში მხოლოდ რწმენა და ლოცვა მაძლევდა ძალას, რომ არ დავნებებულიყავი. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვიპოვე სიძლიერე მაშინ, როცა ყველაფერი ბნელში იყო გახვეული.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მეგონა, რომ მარტოობას შევეგუე, მაგრამ შვილიშვილის კეთილგანწყობილმა სიურპრიზმა ოჯახში ძველი ჭრილობები გააღვიძა. ერთი პატარა ლეკვი თითქოს ყველაფერს შეცვლიდა, მაგრამ სინამდვილეში, მან ჩვენი ურთიერთობები სულ სხვა კუთხით დაგვანახა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია — მარტოობასთან ბრძოლა თუ ოჯახური სიმშვიდე.
ეს არის ჩემი ისტორია – ემილიას ისტორია, ქალისა, რომელმაც ოთხი მძიმე ოპერაცია გადაიტანა და ახლა ბოლო ქიმიოთერაპიისთვის ემზადება. ჩემი ქმარი, ივანე, მთელი ამ წლების განმავლობაში ჩემი ყველაზე დიდი საყრდენი იყო, მაგრამ სწორედ ბოლო დღეს მან შეძლო ჩემი გაოცება და იმედის დაბრუნება. ეს ამბავი სიყვარულზე, ბრძოლაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეუძლია ერთ ადამიანს შეცვალოს სხვისი ცხოვრება.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ოჯახური სიყვარული და ერთგულება ყოველდღიურ ბრძოლად იქცა. დედამთილი მხოლოდ მაშინ მირეკავს, როცა ქმარს პრემია აქვს, და ჩვენი სიხარული ყოველთვის ვიღაცის მოთხოვნებში იკარგება. ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება ოჯახი და იწყება სარგებლობა.
ეს არის ჩემი ამბავი — სამი შვილის მამა ვარ, რომელმაც ყველაზე რთულ პერიოდში რწმენასა და ლოცვაში იპოვა ძალა. ოჯახური კრიზისი, ემიგრაცია და ყოველდღიური ბრძოლა გადარჩენისთვის ჩემი ცხოვრების ნაწილი გახდა. ამ ისტორიაში გაგიზიარებთ, როგორ შევძელი სირთულეების გადალახვა და როგორ მჯერა, რომ რწმენა ადამიანს ყველაფერს აძლევს.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ ვცდილობდი ოჯახის მოლოდინებსა და პირად პასუხისმგებლობებს შორის ბალანსის პოვნას. ყოველდღიური დაძაბულობისა და შინაგანი ბრძოლების ფონზე რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი თავი არ დამეკარგა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე რთულ დროსაც კი იპოვო შინაგანი სიმშვიდე.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი გადაწყვეტილება — მშობლების მიერ სახლის მხოლოდ ჩემზე გადაფორმება — ყველაფერს ცვლის. ძმასთან ურთიერთობა ინგრევა, ოჯახი იშლება და ბავშვობის მოგონებები მტკივნეულად მახსენებს, რა დავკარგე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება მატერიალურმა საკითხებმა ყველაზე ძვირფასი წაგვართვას.
მამაჩემი ყოველთვის ამბობდა, რომ დედამისი არ იცნობდა. ერთ დღეს კი მივიღე წერილი: “მე ვარ შენი ბებია. გინდა სიმართლე გაიგო?” ეს წერილი ჩემი ოჯახის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებს და მეც არჩევანის წინაშე დავდგები: გავხსნა ძველი ჭრილობები თუ დავტოვო ყველაფერი წარსულში.
დედაჩემი განქორწინების შემდეგ ჩვენთან გადმოვიდა. ჩემი ცოლი ამბობს, რომ ეს სახლი უკვე აღარ არის ჩვენი. ვცდილობდი ყოველთვის მშვიდობას, მაგრამ ახლა აღარ ვიცი, სად არის ჩემი ადგილი.