ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობ დავუმტკიცო ჩემს ქმარს, რომ მხოლოდ დიასახლისი კი არა, ადამიანი ვარ ოცნებებითა და სურვილებით. ოჯახური კონფლიქტები, შრომა და საკუთარი თავის ძიება — ყველაფერი ერთად. იქნებ თქვენც გქონიათ მსგავსი განცდები და რჩევა გაქვთ ჩემთვის?
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ოჯახს გაექცა. დღემდე ვიბრძვი სინანულთან, ბრაზთან და იმ კითხვასთან: რა შემეძლო სხვანაირად გამეკეთებინა? მაგრამ დედა ვარ და ვერასდროს მივატოვებ ჩემს შვილიშვილს და რძალს, მიუხედავად იმისა, რამდენად მტკივა ნიკოლოზის გადაწყვეტილება.
მე ვარ ბებია, რომელიც მთელი ცხოვრება ოჯახისთვის საყრდენი ვიყავი. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა სითბო და გულწრფელობა, აღმოვაჩინე, რომ ჩემი შვილიშვილი ნელ-ნელა მშორდება და ამ ყველაფერს უხილავი კედელი აშორებს. ეს არის ჩემი ბრძოლა სიმართლისთვის, ოჯახური საიდუმლოებებისა და იმ ტკივილის შესახებ, რომელსაც ყველაზე ახლობელი ადამიანების სიჩუმე იწვევს.
ეს არის ჩემი ისტორია, ჩემი ძმის დაკარგვის შესახებ, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა ჩემი ცხოვრება. იმ დღეს, როცა სანდრო ზღვაში დაიკარგა, ყველაფერი შეიცვალა — ჩვენი ოჯახი, ჩემი ბავშვობა, ჩემი სული. ახლა მხოლოდ მისი ბოლო სიტყვები მახსოვს და კითხვა, რომელსაც პასუხი არ აქვს.
დედაჩემის დუმილის მიუხედავად, ნახევარი საუკუნე ვეძებდი ჩემს ბიოლოგიურ მამას. როცა ბოლოს ვიპოვე მოხუცთა სახლში, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა, როცა მასთან ერთად ვცხოვრობ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა სიმართლის ძიება ნებისმიერ ფასად?
ყველაფერი დაიწყო იმ დილით, როცა დედამ დამირეკა და ისეთი რამ მითხრა, რაც ჩემს ცხოვრებასა და ძმასთან ურთიერთობას სამუდამოდ შეცვლიდა. ამ ამბავმა ჩემი იდენტობა და ოჯახის მნიშვნელობა ეჭვქვეშ დააყენა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და შეიძლება თუ არა, რომ ასეთი ტკივილის შემდეგ ოჯახი ისევ ავაშენოთ.
წლებია, საკუთარ თავს ოჯახს ვწირავდი და მეგონა, რომ ეს ჩემი ვალია. მაგრამ როცა რძალმა მოსამსახურედ დამინახა, მივხვდი, რომ საკუთარ თავს ვკარგავდი. ეს არის ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და ბოლოს, გამბედაობის ამბავი — როგორ ვთქვი: საკმარისია.
ეს არის ჩემი ისტორია — დედის, რომელმაც რწმენითა და ლოცვით შეძლო გაუძლო იმ ტკივილს, როცა ქალიშვილი უცხო ქვეყანაში ქმრის გავლენით შეიცვალა და ოჯახს ჩამოშორდა. ეს ამბავი სავსეა შინაგანი ბრძოლებით, ოჯახური კონფლიქტებითა და იმედის ძიებით. მინდა გაგიზიაროთ, როგორ ვიპოვე ძალა რწმენაში მაშინ, როცა ყველაფერი დაკარგულად მეჩვენებოდა.
ეს არის ჩემი ცხოვრების ყველაზე ემოციური დღეების ამბავი, როცა ბებიაჩემი ნორა, 102 წლის იუბილარი, ჩემს ქორწილში მეჯვარე გახდა. ოჯახური კონფლიქტები, წარსულის ტკივილები და სიყვარულის ძალა ერთმანეთს შეერწყა ამ დღეს. ეს ამბავი დაგაფიქრებთ, რას ნიშნავს ოჯახი და როგორ შეიძლება ერთი ადამიანის სურვილმა მთელი თაობა შეცვალოს.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ოჯახისთვის მეტი ფული მჭირდებოდა და ტეხასში სამუშაოდ წავედი. იქ ყოფნისას მივხვდი, რომ ჩემი ცოლი სულ სხვანაირად ხარჯავდა ჩვენს ფულს, ვიდრე წარმომედგინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია – ოჯახური სიმშვიდე თუ ფინანსური სტაბილურობა.
ერთ დილას, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ბრაზით მომიჯახუნა კარი, მეგონა, ეს კიდევ ერთი ჩვეულებრივი კამათი იყო. იმ დღეს რაღაც სამუდამოდ შეიცვალა. ეს ჩემი ამბავია, როგორ დაიშალა ჩემი ოჯახი, როგორ დავრჩი მარტო და როგორ ვისწავლე თავიდან ნდობა – საკუთარი თავის, სხვების და სიყვარულის, რომელიც ზოგჯერ სრულიად მოულოდნელად მოდის.
ჩემი ქმრის, გიგას სამოცწლიანი იუბილესთვის ვემზადებოდი, როცა ჩემი ცხოვრება ერთ დღეში თავდაყირა დადგა. სიხარულის ნაცვლად, გავიგე, რომ მას უკვე თექვსმეტი წელია მეორე ოჯახი ჰყავს საბერძნეთში და შვილი, რომლის შესახებაც წარმოდგენაც არ მქონდა. ახლა, როცა ყველაფერი შეიცვალა, საკუთარ თავს ვეკითხები: რა არის ნდობა და შესაძლებელია თუ არა თავიდან დაწყება?