თორმეტი წელი ვაშენებდით სახლს, რომელიც ჩვენი თავშესაფარი იყო. ახლა კი, ჩვენი ქალიშვილი არიანა და მისი საქმრო გვთხოვენ, ეს სახლი მათ დავუთმოთ. ეს გადაწყვეტილება გულს მტკენს და ოჯახში დაძაბულობას იწვევს.
ჩემი ცხოვრება ერთ ღამეში შეიცვალა, როცა მშობლებმა ორსულობის გამო სახლიდან გამაგდეს. ათი წლის შემდეგ, როცა უკვე საკუთარი ოჯახი და ცხოვრება მქონდა, ისინი დაბრუნდნენ და დახმარება მთხოვეს. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო ძნელია — წყენის შენარჩუნება თუ მიტევება.
ჩემი ქმრის მშობლები შეძლებულები არიან, ჩვენ კი ყოველდღიურ ფინანსურ ბრძოლაში ვართ. მათ შვილიშვილს ძვირადღირებულ სათამაშოებს ყიდულობენ, მაგრამ სახლში წაღების უფლებას არ აძლევენ — ეს ყველაფერი ჩვენს ოჯახში დაძაბულობას და გაუგებრობას იწვევს. ეს ჩემი ემოციური ამბავია, სადაც სიყვარულსა და პატივისცემას მატერიალური შესაძლებლობები და ოჯახური კონფლიქტები ეჯახება.
ერთ ჩვეულებრივ ზამთრის დღეს, მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიაში, ძველ კაბაში წერილი ვიპოვე. მაშინ ჩემი ოჯახი დაშლის ზღვარზე იდგა, მე კი – სასოწარკვეთილებასა და იმედს შორის ვიბრძოდი. ეს წერილი ყველაფერს შეცვლიდა და მაიძულებდა, თავიდან შემექმნა საკუთარი ცხოვრება.