მე ვარ ნანა, დედა, რომელიც წლებია ოცნებობს შვილებთან ერთად მოგზაურობაზე, მაგრამ ყოველი ზაფხული ჩემთვის მარტოობის ახალი გაკვეთილია. ჩემი მცდელობები, ოჯახთან ახლოს ვიყო, თითქოს უხილავი კედლის წინ იშლება. ეს ამბავი იმედგაცრუებაზეა, მაგრამ იმედიც ხომ ბოლოს კვდება?
სამოცის ვიყავი, როცა პირველად შემიყვარდა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ მოვალეობებს ვასრულებდი, სიყვარულისთვის დრო არ მქონდა. ახლა კი, როცა მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა, ცხოვრება თავიდან დაიწყო და მეც ვსვამ კითხვას: ნუთუ სიყვარული ასაკს ეკითხება?
სამოცდაორი წლის ასაკში სიყვარული ჩემთვის მოულოდნელი იყო. ჩემი შვილი ჩემს გრძნობებს არ იღებს და დამცინის. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის კონფლიქტების და ახალი ბედნიერების ძიების შესახებაა.
სამოცდაათის შემდეგ, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება დასრულდა, მოულოდნელად შემიყვარდა. ეს სიყვარული იყო ჩემი მეორე სუნთქვა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ კაცს, რომელმაც გული ამიფორიაქა, თავისი საიდუმლო ჰქონდა. ახლა ვზივარ ფანჯარასთან და ვფიქრობ: ღირს კი სიყვარული ყველაფრის ფასად?