„ახლა ამავე საახალწლო სუფრასთან ვზივარ და ვგრძნობ, რომ აღარავის ვახსოვარ“ – ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული აღსარება

ყოველთვის ოჯახი იყო ჩემთვის მთავარი. მე ვიყავი ის, ვინც ყველაფერს აკონტროლებდა, მაგრამ ახლა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა ყურადღება, დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც სიყვარული, ტკივილი და მიტოვებულობის გრძნობა ერთმანეთს ებრძვის.