ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა მოხუცის, რომელიც რამდენიმე დღე სარდაფში გამოკეტილი ვიყავი. მხოლოდ მეზობლის ყურადღებამ და გულშემატკივრობამ გადამარჩინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ ვცხოვრობთ ასე განცალკევებულად და რა გვაკლია ადამიანებს ერთმანეთისთვის.
ოცი წელი ელენასთან სიტყვაც არ დამცდენია. ჩვენი შვილები ერთად გაიზარდნენ, მაგრამ რაღაცამ დაგვაშორა. ახლა კი, ერთი მოულოდნელი შემთხვევის შემდეგ, ყველაფერს სხვანაირად ვხედავ.
სულ უბრალო ადამიანი ვარ, მაგრამ ერთხელ გულით დახმარება გადავწყვიტე და მთელი პასუხისმგებლობა მარტო დამაწვა. მეზობელი ქალბატონი ჰალინა, რომელიც წლებია ვიცნობდი, ავად გახდა და მისი მოვლა ჩემს თავზე ავიღე, თუმცა მალე აღმოვაჩინე, რომ ამ ტვირთს სხვები გაერიდნენ. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ: რატომ ხდება ასე, რომ სიკეთე ხშირად მარტოობასა და ტკივილში გტოვებს?