ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ჩემი სიამაყე იყო. როცა მან ოჯახი შექმნა და გერმანიაში წავიდა, მეგონა, რომ ჩვენი კავშირი არ გაწყდებოდა. ახლა კი, მის ზარს ველოდები და საკუთარ თავთან მარტო ვრჩები.
ოცდაათი წლის წინ დავბრუნდი მშობლებთან, რომ მათზე მეზრუნა. მთელი ცხოვრება მათ მივუძღვენი და საკუთარი სურვილები დავივიწყე. ახლა, როცა მარტო დავრჩი, არ ვიცი, ვინ ვარ და როგორ უნდა ვიცხოვრო.
ერთ დროს ჩემი დაბადების დღე დღესასწაული იყო ყველასთვის – ახლა კი ტელეფონიც კი არ რეკავს. ვიხსენებ, როგორ დავკარგე მეგობრები, ოჯახთან ურთიერთობა და საკუთარი თავი ემიგრაციაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანი მარტო დარჩეს მაშინაც კი, როცა ოდესღაც ყველასთვის მნიშვნელოვანი იყო.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ შვილები გვერდში დამიდგებოდნენ, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდნენ, მარტო დავრჩი. ვიესლავთან ერთად ორმოცი წელი ვიცხოვრე, თუმცა იდეალური ქორწინება არ გვქონია, ერთმანეთის გულისცემა მაინც ვიცოდით. ახლა კი, როცა ყველაფერი თავზე დამენგრა, ვეღარ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
სამი წლის წინ მეგონა, რომ მარტოობა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი იყო. მაგრამ როცა მეგონა, რომ ვიპოვე იდეალური მამაკაცი, აღმოვაჩინე, რომ ყველაზე დიდი ბედნიერება საკუთარ თავთან მშვიდობაშია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური ტკივილისა და ახალი დასაწყისის შესახებაა.
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი შვილი შემომთავაზა, მასთან და მის ოჯახთან ერთად მეცხოვრა. მაგრამ არ იცოდა, რომ ყველაზე მეტად სწორედ ამ სიახლოვის მეშინოდა. ეს ამბავი ჩემი მარტოობის, შიშის, ოჯახური დაძაბულობისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა მარტოობისგან შეწუხებულმა, მეზობელი ნინო სადღესასწაულო სუფრაზე დავპატიჟე. მაშინ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ეს უბრალო ჟესტი ჩემს ცხოვრებას მთლიანად შეცვლიდა. ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვხვდები, რომ ზოგჯერ ბედნიერება იქ არის, სადაც ყველაზე ნაკლებად ელოდები.
მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი საკუთარ ბაღზე, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ სწორედ ბაღი დამიბრუნებდა ჩემს ქალიშვილს, რომელიც წლებია ჩემგან შორს იყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ტკივილიდან იწყება და იმედით მთავრდება. ახლა, როცა ფანჯრიდან ჩემს ბაღს ვუყურებ, ვხვდები, რომ ცხოვრება ყოველთვის გვაძლევს მეორე შანსს.
მარტოობის წლების შემდეგ, მეგონა, რომ ბედნიერება ისევ შემეძლო. ახალი პარტნიორი, ახალი იმედები… მაგრამ მისი შვილების გაცნობამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ბრძოლა სიყვარულისთვის, როცა წარსული და აწმყო ერთმანეთს ეჯახება.
სამოცდახუთი წლის ვარ და მთელი ცხოვრება სხვებს ვეხმარებოდი. ახლა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა დახმარება, ჩემი ბინის კარი არავის დაუკაკუნებია. ეს ამბავი იმედგაცრუებაზე, მარტოობაზე და იმაზეა, თუ როგორ იცვლება ადამიანები და სამეზობლოები დროთა განმავლობაში.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ჩემი ბინა გავყიდე და შვილთან და რძალთან გადავედი საცხოვრებლად. მეგონა, რომ მარტოობისგან დავიხსნიდი თავს და ოჯახური სითბო დამიბრუნდებოდა, მაგრამ სინამდვილეში სულ სხვა რეალობა დამხვდა. ახლა კი, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს და ვფიქრობ, ღირს კი ყველაფერი, რაც დავთმე, იმედის სანაცვლოდ?
სამოცდაათის შემდეგ, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება დასრულდა, მოულოდნელად შემიყვარდა. ეს სიყვარული იყო ჩემი მეორე სუნთქვა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ კაცს, რომელმაც გული ამიფორიაქა, თავისი საიდუმლო ჰქონდა. ახლა ვზივარ ფანჯარასთან და ვფიქრობ: ღირს კი სიყვარული ყველაფრის ფასად?