ჩემი ქმრის მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ, მარტოობის სიჩუმემ თითქმის დამამარცხა. შვილმა და რძალმა შემომთავაზეს, მათთან გადმოვსულიყავი, მაგრამ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რამდენად რთული და ამავდროულად, სასიამოვნო იქნებოდა სამი თაობის ერთად ცხოვრება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და მოულოდნელი ბედნიერებების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ დაინგრა ჩემი ცხოვრება ერთი წამში. ჩემი ქმარი, პაატა, დამადანაშაულა ღალატში ჩვენი შვილის დაბადების შემდეგ და დაგვტოვა, უკან არც მოუხედავს. ვყვები ტკივილზე, მარტოობაზე და ბრძოლაზე, რომ ღირსება და სიმართლე დავიბრუნო.
60 წლის ვარ და პირველად ვგრძნობ, რომ მზად ვარ სიყვარულისთვის. მთელი ცხოვრება მარტო გავატარე, მაგრამ ექვსი თვის წინ პატრიცია გავიცანი და ყველაფერი შეიცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება, მაგრამ ოჯახური ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა არც ისე მარტივია.
მე ვარ ნინო, ჩვეულებრივი ქართველი ქალი, რომელიც წლებია ცდილობს ოჯახი შეინარჩუნოს, მაშინ როცა ჩემი ქმარი მხოლოდ სხეულით არის სახლში. ყოველდღიურობის სიმძიმემ ნელ-ნელა დამკარგა საკუთარი თავი და სიჩუმე სულ უფრო ხმამაღალი გახდა. ეს ამბავი ჩემი გულწრფელი ძახილია, მაგრამ ასევე მოწვევაა საუბრისკენ იმ მარტოობაზე, რომელიც შეიძლება ქორწინებაში დაიბუდოს.
მე ვარ ირინა ჯურიćი. ეს არის ჩემი ამბავი მარტოობის, ჭორების, ოჯახის დაკარგვისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებ. ვცდილობ გავიგო: ნამდვილად არსებობს თუ არა ცვლილებები, თუ ყველაფერი მხოლოდ ილუზიაა.
ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა მოხუცის, რომელიც რამდენიმე დღე სარდაფში გამოკეტილი ვიყავი. მხოლოდ მეზობლის ყურადღებამ და გულშემატკივრობამ გადამარჩინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ ვცხოვრობთ ასე განცალკევებულად და რა გვაკლია ადამიანებს ერთმანეთისთვის.
ჩემი 70 წლის იუბილე ახლოვდება, მაგრამ მარტოობისა და ტკივილის მეტი არაფერი მაქვს. შვილმა ჩემთან საუბარი შეწყვიტა, რადგან მისი ცოლი ამას არ ამტკიცებს. ვწერ ამ წერილს, რომ გკითხოთ: როგორ დავიბრუნო ჩემი შვილი და ღირს კი ბრძოლა, როცა გული ასე მტკივა?
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მთელი ცხოვრება მხოლოდ ერთი შვილი გავზარდე და ახლა, როცა მეგონა, რომ ბედნიერება დამიდგა, ჩემი რძალი ანა მაბრალებს, რომ მის ოჯახს ვანგრევ. ვცდილობ, ჩემი ადგილი ვიპოვო ოჯახში, რომელიც თითქოს ჩემგან შორს დგას, და საკუთარ თავთან ვიბრძვი, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა მთელი სიყვარული მხოლოდ ერთ შვილს მივუძღვენი. ეს ამბავი შეეხება ყველა დედას, ვინც ოდესმე ორ ცეცხლს შორის აღმოჩნდა – სიყვარულსა და მარტოობას შორის.
მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მეგონა, რომ მარტოობას შევეგუე, მაგრამ შვილიშვილის კეთილგანწყობილმა სიურპრიზმა ოჯახში ძველი ჭრილობები გააღვიძა. ერთი პატარა ლეკვი თითქოს ყველაფერს შეცვლიდა, მაგრამ სინამდვილეში, მან ჩვენი ურთიერთობები სულ სხვა კუთხით დაგვანახა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია — მარტოობასთან ბრძოლა თუ ოჯახური სიმშვიდე.
მე ვარ ნინო, 63 წლის. ჩემი შვილი, თაკო, იყო ჩემი მთელი სამყარო, მაგრამ როცა მან ახალი სიყვარული იპოვა, თითქოს მე ცხოვრებიდან ამომშალა. ეს ამბავი არის დედის ტკივილზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე დიდი სიყვარული ყველაზე მტკივნეული გახდეს.
ყოველთვის დამოუკიდებელი ვიყავი – ასე გავიზარდე და ასე ვიცხოვრე. ახლა კი, როცა სიბერე მომადგა, მარტოობისგან სული მეხუთება და ვნატრობ, ვინმე უბრალოდ მომიკაკუნოს კარზე. ჩემი ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება საკუთარი პრინციპები და სიამაყე საბოლოოდ ყველაზე მტკივნეულ მარტოობად გადაიქცეს.