ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მივიღე ყველაზე რთული გადაწყვეტილება ჩემს ცხოვრებაში, როცა ერთი შეხედვით უდანაშაულო არჩევანმა ჩემი შვილის ბედნიერება და უსაფრთხოება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. ერთი კვირის განმავლობაში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, ოჯახური კონფლიქტები გამწვავდა და მე საკუთარ თავთან ბრძოლაში აღმოვჩნდი. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილის მომავლისთვის ყველაფერი გავრისკე.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამეხმარა რწმენა და ლოცვა მაშინ, როცა ოჯახში დაპირებულ ბინას დავუპირისპირდით. ემოციური ბრძოლა, დაძაბული დიალოგები და შინაგანი ტკივილი — ყველაფერი ეს გამოვიარე, სანამ სიმშვიდე ვიპოვე. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე რთულ მომენტებში რწმენა ერთადერთი გზაა.
ჩემი შვიდი წლის შვილმა მითხრა, რომ სათამაშოების ალაგება ქალის საქმეა. ამ სიტყვებმა ჩემი ბავშვობის ტკივილები გააცოცხლა და ოჯახში არსებული მოლოდინების წინააღმდეგ ამომწურავი ბრძოლა დამაწყებინა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი კონფლიქტის, ოჯახის ტრადიციებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ეს ჩემი ამბავია — დედამთილის, რომელსაც ძალიან უნდა, რომ მომავალ რძალთან გულწრფელი ურთიერთობა ჰქონდეს, მაგრამ ყოველ ჯერზე თითქოს კედელს ეჯახება. ვცდილობ, გავუგო, მაგრამ მისი სიჩუმე და გულგრილობა გულს მტკენს. იქნებ თქვენ მირჩიოთ, როგორ მოვძებნო გზა მის გულამდე?
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა სახლში დაბრუნებულმა, ჩემს საძინებელში უცნობი ბავშვების ტირილი გავიგე. ჩემი ქმრის საიდუმლო სიკეთემ თავდაყირა დააყენა ჩვენი ოჯახური ცხოვრება. ეს ამბავი ჩემი ეჭვიანობის, გაუგებრობისა და ბოლოს, ნამდვილი სიყვარულის აღმოჩენის ისტორიაა.
მე ვარ ნინო, 64 წლის. მთელი ცხოვრება ჩემი შვილი იყო ჩემი სამყარო, მაგრამ ახლა ის მეუბნება, რომ ზედმეტად ვიჭრები მის ცხოვრებაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარული და ზრუნვა გადაიზარდოს ტკივილში და გაუგებრობაში.
დედაჩემმა მთელი ცხოვრება ძმას მიუძღვნა, მე კი ჩუმად ვატარებდი ყველაფერს. ახლა, როცა ყველაფერი მის თავზე ჩამოინგრა, მხოლოდ მე დავრჩი მის გვერდით. ეს არის ჩემი ამბავი, სევდიანი და მტკივნეული, სადაც სიყვარული, წყენა და პასუხისმგებლობა ერთმანეთში ირევა.
ყოველთვის ვეხმარებოდი ჩემს ერთადერთ ქალიშვილს, ნინიკოს, შვილიშვილების გაზრდაში. მაგრამ როცა თავად დავადექი სიძნელეს, მისგან მხოლოდ სიცივე და უარყოფა მივიღე. ეს ამბავი ჩემი ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა, რომელიც ბევრ ქართველ დედას შეიძლება ეცნოს.
სამი წლის წინ, როცა ჩემი შვილი დახმარებას მთხოვდა, არც კი დავფიქრებულვარ. მეგონა, დროებითია, მაგრამ დღემდე ვზივარ შვილიშვილებთან, ვამზადებ საჭმელს, ვასწავლი გაკვეთილებს და საკუთარ ცხოვრებას ვკარგავ. ახლა კი ვეკითხები საკუთარ თავს: სად მთავრდება დედობრივი სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დავიწყება?
ორი წლის წინ, მხოლოდ ერთი დღით დავთანხმდი შვილიშვილების სკოლიდან წამოყვანაზე. ეს დროებითი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ყოველდღიურობად იქცა. ახლა ვგრძნობ, რომ ჩემი ცხოვრება სხვების საჭიროებებს შევწირე და საკუთარ თავს ვეკითხები: სად მთავრდება სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა?
სამზარეულოში ვიდექი, ხელში ჩაის ფინჯანი მეჭირა, როცა ნინოს სიტყვებმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ჩემი შვილი მეუბნება, რომ არ უნდა, მის ქორწილში ვიყო. ეს ამბავი არა მხოლოდ დედა-შვილს შორის, არამედ მთელ ოჯახში ღრმა ბზარს აჩენს.