ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა სიცხისგან გონება დავკარგე და შვილებმა საავადმყოფოში წამიყვანეს. მათი მზრუნველობა თითქოს გულწრფელი იყო, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ფარულ მოტივებს მალავდნენ. ერთი კვირის შემდეგ, მარტო წავედი ადვოკატთან, რომ ანდერძი შემეცვალა და საკუთარ თავს ვკითხე: რა არის ნამდვილი ოჯახის სიყვარული?
ათი წლის წინ ჩემი ქმარი ჯასმინი უკვალოდ გაქრა და მე და ჩვენი შვილები მარტო დაგვტოვა. ახლა, როცა მოულოდნელად დაბრუნდა, ჩემში ყველაფერი აირია — ბრაზი, იმედი და შიში ერთმანეთში აირია. ეს არის ამბავი ღალატზე, მიტევებასა და იმ ძალაზე, რომელსაც საკუთარ თავში ვპოულობთ, როცა ცხოვრება ყველაზე რთულ გადაწყვეტილებებს გვახვედრებს.
დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.
მე ვარ დათო და მეგონა, რომ ბედნიერება ვიპოვე, როცა ნინო შევირთე ცოლად. მაგრამ მისი დედა, ქალბატონი მარინე, თავიდანვე არ მალავდა ჩემს მიმართ უნდობლობას. მისი ინტრიგები ნელ-ნელა ანგრევდა ჩვენს ოჯახს, სანამ საბოლოოდ ყველაფერი არ დავკარგე.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ არასოდეს ვიქნები მისი ოჯახის ნაწილი. ჩემი ქმარი, ლევანი, შუაში აღმოჩნდა – მე და მისი დედა, ქალბატონი ნინო, ერთმანეთს ვებრძოდით სიყვარულისთვის. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, როცა ყველაფერი ინგრეოდა.
ეს არის ჩემი ოჯახის ტკივილიანი ამბავი. ვუყურებდი, როგორ გასწირა ჩემმა ძმამ თავი შვილებისთვის, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად დასჭირდა მათი გვერდში დგომა, მარტო დარჩა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს – სად დავუშვით შეცდომა, რომ ასეთი უმადურობა მივიღეთ?
ბავშვობაში მშობლები მეუბნებოდნენ, რომ ბიჭები ბევრნი იქნებოდნენ ჩემს ცხოვრებაში და ზედმეტად არ უნდა ვინერვიულო. ვინ იფიქრებდა, რომ ბოლოს კლასელს გავყვებოდი ცოლად? ახლა ორი შვილი გვყავს, მაგრამ სიყვარული, რაც გვაერთიანებდა, სადღაც გაქრა და ჩვენი ამბავი სულ სხვანაირად დასრულდა.
ერთ ჩვეულებრივ დღეს ქუჩაში უცნობ ქალს დავეხმარე, ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ის იყო ადამიანი, რომელმაც წლების წინ დედაჩემის ცხოვრება გაანადგურა. სიმართლის გაგების შემდეგ, ჩემში ყველაფერი აირია: სიბრაზე, იმედგაცრუება და კითხვა – შემეძლო კი პატიება? ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება წარსული ყველაზე მოულოდნელ მომენტში დაგეწიოს და ცხოვრება თავდაყირა დაგიყენოს.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამეხმარა რწმენა და ლოცვა ოჯახის მოლოდინებსა და ძმასთან მუდმივ კონკურენციაში. ვყვები, როგორ ვიპოვე შინაგანი სიმშვიდე მაშინ, როცა ყველაფერი ირგვლივ ინგრეოდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება რწმენამ გადაარჩინოს ადამიანი მაშინაც კი, როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანები გტკენენ.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელმაც შვილი ოცნების ფასად გააჩინა ემიგრაციაში, იტალიაში. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, საკუთარ თავს ვეკითხები: ხომ არ დავკარგე მთავარი? ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება, სადაც სიხარული, დანაკარგი და იმედი ერთმანეთს ებმის.
ერთ ცივ დეკემბრის ღამეს, ჩემი შვილი ატირებულმა დამირეკა და დახმარება მთხოვა – მარტო ვერ უმკლავდებოდა პატარა შვილს. წლები მე გავზარდე ჩემი შვილიშვილი, სანამ ის კარიერას იშენებდა, მაგრამ დაბრუნების შემდეგ დამადანაშაულა, რომ შვილი წავართვი. ახლა, როცა ყველა ტკივილითა და წყენით ვდგავართ ერთმანეთის წინაშე, ვერ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ოჯახს გაექცა. დღემდე ვიბრძვი სინანულთან, ბრაზთან და იმ კითხვასთან: რა შემეძლო სხვანაირად გამეკეთებინა? მაგრამ დედა ვარ და ვერასდროს მივატოვებ ჩემს შვილიშვილს და რძალს, მიუხედავად იმისა, რამდენად მტკივა ნიკოლოზის გადაწყვეტილება.