მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი დედა ბუდაპეშტში. ჩემი შვილი, გერგო, სკოლიდან ატირებული დაბრუნდა, რადგან მასწავლებელმა და თანაკლასელმა მისი ნებართვის გარეშე თმა შეაჭრეს. ეს ამბავი ჩემი შვილის ღირსების დასაცავად ბრძოლად იქცა, რომელმაც ჩემი შინაგანი შიშები და საზოგადოებრივი გულგრილობა გამომაცდევინა.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ემიგრაციაში გავთხოვდი და დედამთილი მეყოლა. მისი ირონიული სიტყვები და ჩემი უსუსურობა ყოველდღიურად მტანჯავდა, სანამ ერთ დღეს ყველაფერი არ აფეთქდა. ამ ამბავში ვიპოვე საკუთარი სიმართლე და დავინახე, როგორ შეიძლება ერთი ოჯახის ბზარი ყველას გულზე აისახოს.
ერთ დროს ჩემი დაბადების დღე დღესასწაული იყო ყველასთვის – ახლა კი ტელეფონიც კი არ რეკავს. ვიხსენებ, როგორ დავკარგე მეგობრები, ოჯახთან ურთიერთობა და საკუთარი თავი ემიგრაციაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანი მარტო დარჩეს მაშინაც კი, როცა ოდესღაც ყველასთვის მნიშვნელოვანი იყო.
ერთ ღამეს, უცხო ქვეყანაში, ქუჩაში მოსიარულე ემიგრანტმა მე, ავსტინმა, უცნაური ხმა გავიგონე და ეს შემთხვევა ჩემი ცხოვრების ყველაზე დრამატული თავგადასავლის დასაწყისი აღმოჩნდა. ოჯახისგან შორს, მარტოობაში, მოულოდნელმა აღმოჩენამ ჩემი შინაგანი სამყარო თავდაყირა დააყენა. ეს არის ამბავი იმაზე, როგორ შეიძლება ერთი შემთხვევითი წამი ყველაფერს შეცვლიდეს.