ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მომიწია საავადმყოფოს პალატაში ჩემი ორი წლის გოგონას, ნინოს, დამშვიდობება. ყველაზე მძიმე წუთებში გადავწყვიტე, მისი ორგანოები გადამეცა, რომ სხვა ბავშვებს სიცოცხლე ჰქონოდათ. ეს არის ტკივილის, მაგრამ ასევე სიყვარულისა და იმედის ამბავი, რომელმაც გადამარჩინა.
ოცდაათი წელი მარტო მე და ჩემი მიხო ვიყავით. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ, მეგონა, რომ დაბრუნებისას ოჯახში სითბო და მადლიერება დამხვდებოდა, მაგრამ რეალობა სრულიად სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა?
ჩემი ქმარი მივლინებაში იყო, როცა შემთხვევით გავიგე, რომ დედამთილმა ჩვენი სახლის გასაღების ასლი გააკეთა. ეჭვმა არ მომასვენა და გადავწყვიტე, სიმართლე გამომერკვია. რაც აღმოვაჩინე, სამუდამოდ შეცვალა ჩემი დამოკიდებულება ოჯახისა და ნდობის მიმართ.
ეს არის ჩემი ამბავი – ქალი, რომელიც ათი წელი მხოლოდ სხვისთვის ცხოვრობდა, საკუთარი თავი კი დაივიწყა. ოჯახური კონფლიქტები, გაუგებრობა და საკუთარი სურვილების ჩახშობა ყოველდღიურობის ნაწილად იქცა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, სად დავკარგე საკუთარი თავი და როგორ დავიბრუნო ის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც დედამთილის ეჭვმა ჩემი შვილების მამობაზე ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. მე ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ყოველდღიური დაძაბულობა და უნდობლობა ყველაფერს ანგრევდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ბრძოლა იმ ადამიანებისთვის, ვინც შენს სიმართლეს არ აღიარებს.
ერთი ზარი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ წარსულის ყველა ჭრილობა გამეხსნა. ჩემი ძმა, რომელიც წლებია არ მინახავს, მოულოდნელად დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: შევძლებ თუ არა მისთვის მიტევებას, როცა ყველაზე მეტად მიღალატა.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ჩემი შვილმა მტკიცედ მითხრა, რომ ბებოსთან უნდოდა წასვლა, მაგრამ მე სახლში დავრჩენილიყავი. ამ სიტყვებმა მთელი ჩემი შინაგანი სამყარო თავდაყირა დააყენა და ოჯახში დიდი განხეთქილება გამოიწვია. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ იცვლებიან ბავშვები ბებოსთან სტუმრობის შემდეგ და როგორ უნდა მოვიქცე, რომ ოჯახური ჰარმონია შევინარჩუნო.
ყველაფერი დაიწყო იმ დილით, როცა ჩემი შვილიშვილი იატაკზე დაყრილ ფაფას აყოლებდა ხელებს და ჩემი შვილი, ლევანი, ისევ თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი. მე ვცდილობდი, ოჯახი არ დამეშალა, მაგრამ ყოველდღიური პრობლემები და გაუგებრობები სულ უფრო ღრმად გვყოფდა. ეს ამბავი მხოლოდ დაყრილი ფაფის ამბავი არ არის — ესაა სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ურთიერთგაგების გამოცდა.
მე ვარ ივანა. ექვსი თვეა, რაც დარიოს ოჯახს ვერ ვუახლოვდები, რადგან მათმა სიტყვებმა და ქცევამ ერთ საღამოს ძალიან მატკინა გული. ახლა დარიო ულტიმატუმს მაძლევს და მე უნდა გადავწყვიტო, სად გადის ჩემი საზღვრები სიყვარულსა და თვითშენარჩუნებას შორის.
მე ვარ ნინო, ორმოცი წლის ქორწინების შემდეგ, პირველად გავბედე და ქმარი სახლიდან გავაგდე. მთელი ოჯახი ჩემს წინააღმდეგ დადგა, მაგრამ პირველად ცხოვრებაში საკუთარ თავს მოვუსმინე. ეს არის ამბავი, თუ როგორ გადაიქცა ჩემი თავისუფლების ოცნება ოჯახურ სირცხვილად.
ჩემი ქმარი მივლინებაში იყო, როცა გავიგე, რომ დედამთილმა გასაღების ასლი გააკეთა. ეჭვმა არ მომასვენა და გადავწყვიტე, სიმართლე გამომერკვია. რაც აღმოვაჩინე, სამუდამოდ შეცვალა ჩემი დამოკიდებულება ოჯახსა და ნდობის მიმართ.
ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ მომიწია დედაჩემის მოვლა მძიმე სიბერეში. რწმენა და ლოცვა ერთადერთი იყო, რაც ძალას მაძლევდა ყოველდღიურ ბრძოლაში. ამ ისტორიაში ვყვები, როგორ შევძელი საკუთარი თავის პოვნა და დედის სიყვარულის ხელახლა აღმოჩენა.