ყოველთვის მეგონა, რომ პენსიაზე გასვლის შემდეგ ჩემი ცხოვრება დაიწყებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ოჯახი ისევ ჩემგან ითხოვს ყველაფერს. მიყვარს შვილიშვილები, მაგრამ აღარ მინდა მხოლოდ დამხმარე ვიყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და ნინიკოს შორის საიდუმლო არ იქნებოდა. მის გვერდით ვიდექი, როცა ქმარს დაშორდა, მაგრამ ახლა, როცა ისევ შერიგდნენ, მე მისი მტერი გავხდი. ეს ამბავი ჩემი ყველაზე დიდი ტკივილია და დღემდე ვერ ვპოულობ პასუხს, რა დავაშავე.
არასოდეს მეგონა, რომ ორმოცდაათამდე კიდევ ერთხელ გავიგონებდი სიტყვას – ორსულობა. განქორწინების შემდეგ, როცა ჩემი ცხოვრება თითქოს დაწყნარდა, მოულოდნელმა ამბავმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა და პასუხი კითხვაზე: რა არის ნამდვილი ბედნიერება?
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა საავადმყოფოს პალატაში მარტო დავრჩი და ტელეფონზე უცხო ნომრიდან შეტყობინება მივიღე. ჩემი ქმარი, ლევანი, იმ დროს გერმანიაში მუშაობდა, მე კი თბილისში, ავადმყოფობისა და მარტოობის წინაშე დავრჩი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის დასაწყისი გახდა.
ჩემი ქმრის დაკრძალვაზე, როცა მიწის ხმა გავიგონე, მივხვდი, რომ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. მისი სიკვდილის შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ უზარმაზარი ვალები დაგვრჩა და ყველაფერი, რასაც ვენდობოდი, მტვერივით გაიფანტა. მაგრამ ყველაზე დიდი შოკი ის იყო, თუ ვინ გამომიწოდა ხელი მაშინ, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ჩემი ქმარი უცნაურად გვიან დაბრუნდა სახლში. მაშინვე ვიგრძენი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო, მაგრამ years of silence and fear kept me from asking. ახლა კი, როცა სიმართლე ვიცი, ვხვდები, რომ ზოგჯერ სიჩუმე ყველაზე დიდი შეცდომაა.
მე ვარ ნინო, ორმოცდაორი წლის ქალი თბილისიდან, რომელმაც გადაწყვიტა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ჩემი ოჯახი ვერასდროს შეეგუა ჩემს ახალ სიყვარულს, მაგრამ მე მაინც გავბედე და საკუთარი თავი ავირჩიე. ეს არის ამბავი შიშის, ტკივილის, მაგრამ საბოლოოდ თავისუფლებისა და სიყვარულის შესახებ.
ჩემი სახელია ელიზა. ორმოცდაათის შემდეგ პირველად შევიყვარე და ამან ჩემი ოჯახი და მთელი სოფელი ჩემს წინააღმდეგ მოაქცია. ეს არის ჩემი ბრძოლა ბედნიერებისთვის, მარტოობისა და საზოგადოების წინააღმდეგ.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო ბერიძის, რომელიც ერთ ღამეს, როცა ყველაფერი დამთავრებულად მომეჩვენა, მაინც გავაგრძელე სუნთქვა. ოჯახური ღალატი, ფინანსური კრიზისი და შვილების პასუხისმგებლობა – ყველაფერი ერთდროულად დამაწვა გულზე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ბნელ ღამესაც კი იპოვო ძალა და იმედი.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ჩემი ქმარი, კევინი, სახლში დაბრუნდა და მითხრა, რომ სხვა ქალი შეუყვარდა. მე ხმა არ ამომიღია, უბრალოდ ჩემოდანი ჩავალაგე და წავედი. ეს იყო ჩემი ცხოვრების დასაწყისი, რომელიც სინათლისკენ კი არა, უფრო ღრმა ჩრდილებში დამთავრდა.