ბავშვობიდან ვგრძნობდი, რომ სახლში უცხო ვიყავი. დედაჩემი არასდროს მალავდა, რომ ბიჭი უნდოდა, მამა კი მუდამ შორს იყო. წლების განმავლობაში ვიბრძოდი ჩემი ადგილისთვის, სანამ ერთ დღეს არჩევანის წინაშე არ დავდექი: დავრჩენილიყავი და გამქრალიყავი, თუ წავსულიყავი და ცხოვრება თავიდან დამეწყო.
ჩემი შვიდი წლის შვილმა მითხრა, რომ სათამაშოების ალაგება ქალის საქმეა. ამ სიტყვებმა ჩემი ბავშვობის ტკივილები გააცოცხლა და ოჯახში არსებული მოლოდინების წინააღმდეგ ამომწურავი ბრძოლა დამაწყებინა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი კონფლიქტის, ოჯახის ტრადიციებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
როცა გავიგე, რომ ბებია ვხდებოდი, სიხარულისგან ცრემლები წამსკდა. მაგრამ მალე აღმოვაჩინე, რომ ჩემი აზრი არავის აინტერესებს და ყველამ უბრალოდ უფასო ძიძად ჩამთვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი დავიცვა და ოჯახში ჩემი ადგილი ვიპოვო.
ყოველთვის ოჯახი იყო ჩემთვის მთავარი. მე ვიყავი ის, ვინც ყველაფერს აკონტროლებდა, მაგრამ ახლა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა ყურადღება, დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც სიყვარული, ტკივილი და მიტოვებულობის გრძნობა ერთმანეთს ებრძვის.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახი ჩემზე ჩამოიშალა. ყველა ელოდა, რომ ისევ მე ვიქნებოდი ძლიერი, მაგრამ პირველად ცხოვრებაში ვიგრძენი, რომ აღარ შემეძლო. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ძლიერი ადამიანიც დაიღალოს და რატომ არ უნდა დავივიწყოთ საკუთარი თავი.