მე ვარ ეკა, ქალი, რომელმაც უბედური შემთხვევის შემდეგ ფეხები დაკარგა. ჩემი ქმარი, გიგი, ჩემს გვერდით დარჩა მაშინაც კი, როცა ყველაზე მეტად მეშინოდა, და ისწავლა თმის დაწნა, რომ თავი ლამაზად მეგრძნო. ეს ჩვენი ისტორიაა ტკივილსა და იმედს შორის, სადაც ყოველდღიურ სირთულეებს ერთად ვებრძოდით და სიყვარულს თავიდან ვპოულობდით.
ოცდაათი წელი დედამთილის ჩრდილში ვიცხოვრე, მუდამ ვცდილობდი მის სიყვარულს და აღიარებას დამსახურებულიყავი. მისი სიკვდილის შემდეგ გავიგე სიმართლე, რომელმაც ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ამბავი ტკივილის, მოლოდინისა და იმედგაცრუების შესახებ, რომელიც მხოლოდ ერთ მხარეს დარჩა.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ქმარმა მითხრა, რომ ჩემი ადგილი სამზარეულოშია. წლები გავიდა, მაგრამ შინაგანი სიცარიელე და მონოტონურობა სულ უფრო მძაფრად ვიგრძენი. ბოლოს მივხვდი, რომ საკუთარი თავის პოვნა და განვითარება ჩემი უფლებაა, თუნდაც ამის გამო ოჯახში ქარიშხალი ამოვარდეს.
ჩემი ქმარი, გია, მოულოდნელად დაიწყო ეკლესიაში ყოველდღე სიარული. თავიდან მეგონა, რომ სულიერი კრიზისი ჰქონდა და ღმერთს ეძებდა, მაგრამ მალევე აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი ბევრად უფრო რთულად იყო. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის რღვევის და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის ისტორიაა.
მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
ერთ დროს დედამთილი ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო, მაგრამ მისი ავადმყოფობის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს ამბავი არის ტკივილის, სიძულვილის, პატიებისა და საკუთარი თავის პოვნის შესახებ. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთული გაკვეთილები სწორედ იმ ადამიანებისგან გვესწავლება, ვისთანაც ყველაზე რთულია ურთიერთობა.
სამოცდაშვიდი წლის ასაკში მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დასრულდა და მხოლოდ სიმშვიდე დამრჩენოდა. მაგრამ მოულოდნელად, სრულიად უცხო ქვეყანაში, სიყვარულმა ისევ დამაკაკუნა კარზე. ეს ამბავი არის იმედის, ტკივილის, ოჯახური კონფლიქტების და მეორე ახალგაზრდობის შესახებ.
სამოცდაათი ნაბიჯი გავიარე, სანამ კარი უკანასკნელად დაიხურა. ოცდაათი წელი ვიყავი მხოლოდ ცოლისა და დედის როლში, ახლა კი პირველად ვცდილობ, საკუთარი თავი ვიპოვო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დანაკარგისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემი მოვალეობა იყო ოჯახში სიმშვიდის შენარჩუნება. ვცდილობდი ყველასთვის კარგი ვყოფილიყავი, მაგრამ არავინ ამჩნევდა, რომ მეც ადამიანი ვარ და მეც მტკივა. ახლა ვხვდები, რომ საკუთარი თავი დავკარგე და ვეკითხები: ნუთუ მართლა ასე უნდა იცხოვრო?
სამი წლის წინ მეგონა, რომ მარტოობა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი იყო. მაგრამ როცა მეგონა, რომ ვიპოვე იდეალური მამაკაცი, აღმოვაჩინე, რომ ყველაზე დიდი ბედნიერება საკუთარ თავთან მშვიდობაშია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური ტკივილისა და ახალი დასაწყისის შესახებაა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა მარტოობისგან შეწუხებულმა, მეზობელი ნინო სადღესასწაულო სუფრაზე დავპატიჟე. მაშინ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ეს უბრალო ჟესტი ჩემს ცხოვრებას მთლიანად შეცვლიდა. ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვხვდები, რომ ზოგჯერ ბედნიერება იქ არის, სადაც ყველაზე ნაკლებად ელოდები.
ოცწლიანი ქორწინების შემდეგ, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე მშვიდად მიედინებოდა, ქმარმა მოულოდნელად მიმატოვა. ყველაზე მეტად კი ის გამაოცა, ვინც პირველმა მომაკითხა და გვერდში დამიდგა. ეს დღე ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთული ეტაპის დასაწყისი აღმოჩნდა.