მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
საფულე დავკარგე, მაგრამ მისი დაბრუნება სრულიად უცნობმა კაცმა მოახდინა, რომლის სახეც მხოლოდ ძველი საოჯახო ფოტოებიდან მახსოვდა. ამ მოულოდნელმა შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და წარსულის საიდუმლოებები გამიხსნა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და რა იმალება ჩემი ოჯახის ისტორიაში.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა საავადმყოფოს პალატაში მარტო დავრჩი და ტელეფონზე უცხო ნომრიდან შეტყობინება მივიღე. ჩემი ქმარი, ლევანი, იმ დროს გერმანიაში მუშაობდა, მე კი თბილისში, ავადმყოფობისა და მარტოობის წინაშე დავრჩი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის დასაწყისი გახდა.
ოთხი ათეული წელია, ამ ბინაში ვცხოვრობ თბილისში, სადაც ჩემი შვილი გავზარდე და ქმარი დავკარგე. ახლა ჩემი ქალიშვილი მაია მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან ერთად გერმანიაში გადავბარგდე, მაგრამ თითოეული კუთხე მოგონებებითაა სავსე, რომლებსაც ვერ ველევი. ეს ჩემი ამბავია წარსულსა და აწმყოს შორის, სიყვარულსა და დანაკარგს შორის, და იმ შიშის შესახებ, რომელიც ახალ ცხოვრებასთან ერთად მოდის.